ριζοτο με πρασσα και μανιταρια, και αλλα ιταλιανικα

Το φιν φον μπλογκ,  με τα διαφορα εχει παρα πολυ καιρο να δικαιολογησει το ονομα του με μια αναλογη αναρτηση.  Ετσι σημερα θα προσπαθησει να σωσει την κατασταση με την παρουσιαση ενος γευματος  που ετοιμασε το δεσποιναριον για τεσσερεις φιλους.  Πριν απο καιρο, παλι ελειπε ο Ερρικος,  ειχαμε παει με τους φιλους σε ενα Ιταλικο εστιατοριο, και δεν μας ειχε αρεσει ιδιαιτερα το φαγητο. Εκει λοιπον μεταξυ κρασιου και αχλαδιου τους λεω,  με την πρωτη ευκαιρια θα σας φιαξω εγω κατι ιταλικο.

Η ευκαιρια δοθηκε χτες (Κυριακη) με την επομενη ημερα να ειναι αργια εδω, ετσι ωστε να μπορεσουμε να το ευχαριστηθουμε.  Εδω θα σας δωσω το μενου και θα σας πω πως να φιαξετε ενα καταπληκτικο ριζοττο με πρασσα και μανιταρια.

Menu

Bruschetta

Antipasto

Risotto with leeks and mushrooms

Italian sausages

Tiramisu

Εχω λοιπον για αρχη, bruschetta που φιαχνω με ντοματακια, σκορδο, βασιλικο, ελαιολαδο, και ξυδι μπαλσαμικο.  Το μιγμα μενει μερικες ωρες στο ψυγειο για να ενωθουν τα αρωματα και οι γευσεις.   Ακομα ετοιμαζω φετουλες ψωμι με ricotta forte (πολυ ομοια με την δικη μας κοπανιστη) και λιαστες ντοματες. Ο συνδιασμος αυτος,  εμπνευσης Ερρικου,  ειναι νοστιμωτατος.  Αυτα λοιπον για να εχουν οι καλεσμενοι μου να μασουλανε με λιγο κρασακι,  την ωρα που εγω ετοιμαζω το ριζοτο και τα χωριατικα ιταλιανικα λουκανικα.

Για ορεκτικο, εφιαχνω αντιπαστο.  Μπορειτε να το δειτε στις φωτογραφιες.  Μοτσαρελα Μπαφαλα με ντοματακια και βασιλικο να ξεφευγει λιγο απο τη διαταξη της caprese.  Πιπεριες ξυδατες (δικες μου),  πεκορινο ρομανο,  καρδιες αγκιναρας που μαριναρισα για αρκετες ωρες σε λαδολεμονο με ριγανη,  μανιταρια, ελιτσες, και ρεβυθοσαλατα με λαϊμ και μαϊντανο.   Ακομα ενα πιατο με ζαμπονακια και μορταδελλα.  Για ολα αυτα ετοιμασα ενα ντρεσινγκ με ελαιολαδο, μπαλσαμικο, ριγανη και αλατι.

Το ριζοτο ετοιμαζεται λιγο πριν καθησουμε στο τραπεζι.  Το μονο που εχω κανει απο πριν ειναι να σωταρω τα πρασσα σε λιγο φρεσκο βουτυρο μεχρι να μαραθουν.  Χρησιμοποιω τρια μεγαλα πρασσα, μονο το ασπρο μερος, κομμενα σε ροδελλες.    Ακομα εχω σωταρει τα μανιταρια αυτη τη φορα σε ελαιολαδο, μεχρι να μαλακωσουν, περιπου 4 λεπτα.  Χρησιμοποιω συνολικα 300 γραμμαρια baby bella,  crimini, oyster, shtitake, porcini,  οχι ομως κι εκεινα τα κλασσικα τα ασπρα γιατι δεν εχουν καμια γευση.  Στη συνεχεια σωταρω εναμισυ φλυτζανι ρυζι Arborio μαζι με τα πρασσα για  δυο λεπτα και τα σβηνω με μισο ποτηρι λευκο ξηρο κρασι.  Προσθετω σε μικρες  δοσεις ζωμο κοτας συνολικα περιπου 3 ποτηρια ανακατευοντας συνεχως περιπου 15 λεπτα.   Προσθετω και τα μανιταρια και λιγο αλατι και ανακατευω δυο τρεις φορες.  Σβηνω τη φωτια και αφηνω το ριζοτο σκεπασμενο.  Κανονικα το ριζοτο θελει 20 λεπτα για να γινει τελειο και να πιανει λιγο στο δοντι, ομως ετσι σκεπασμενο συνεχιζει να “μαγειρευεται” μεχρι να απολαυσουμε τα ορεκτικα, χωρις να μαλακωσει πολυ το ρυζι.   Σερβιρω με τριμενη παρμεζανα.

Αναμεσα στα ανακατεματα,  σωταρω τα χωριατικα λουκανικα για να ειναι κι αυτα φρεσκα.  εχω τρια ειδη,  hot italian,  χοιρινα mild τυρι assiago, και με κοτοπουλο.

Το ριζοτο και τα χωριατικα λουκανικα συνοδευω με NOZZOLE Chianti Classico, Riserva 2004.

Για γλυκο ετοιμαζω ενα πολυ καλο tiramisu.  Ειναι ελαφρυ παρ’ολες τις θερμιδες του.  Τα 30 περιπου  σαβουαγιαρ τα εμβαπτιζω σε μιγμα δυνατου εσπρεσσο με ρουμι.  Η κρεμα περιεχει 6 κροκους αυγων, και 3 κουταλιες ζαχαρη καλα χτυπημενα και μισο κιλο mascarpone.   Στο ταψακι βαζω μια στρωση σαβουαγιαρ,  την μιση κρεμα, αλλη μια σαβουαγιαρ και καλυπτω με την υπολοιπη κρεμα. Μετα τσουπ, στο ψυγειο για 3 ωρες.  Πριν σερβιρω πασπαλιζω  την επιφανεια με κακαο.

Το τιραμισου σερβιρω με καπουτσινο και ακολουθει limoncello για τη χωνεψη.  Πιστευω οτι οι φιλοι μου ευχαριστηθηκαν και θα μου ξαναρθουν!  Εγω παντως το διασκεδασα, και το μαγειρεμα,  και την παρεα.  Και χαλαρωσα αρκετα, πραγμα που το χρειαζομουν αφανταστα, αφου απο αυριο Τριτη ξεκινα μια απιστευτα δυσκολη εβδομαδα στο γραφειο.

Baci a tutti !

με τις τελευταιες μελιτζανες του καλοκαιριου.

Οι μελιτζανες κι εγω δεν ειμασταν παντα φιλες.  Μικρη δεν ηθελα ουτε να τις βλεπω, ουτε να τις μυριζω, ουτε να τις τρωω.  Οταν ομως γνωριστηκαμε μετα τα δεκαοχτω μου, ηταν ενας μεγαλος ερωτας και μια σχεση ζωης.   Φυσικα δεν τις πρωτογευτηκα στο σπιτι μου. Ειχε ετοιμασει η μαμα της Ντανυς μουσακα, και ντραπηκα να μην φαω.  Η αληθεια ειναι οτι με την πρωτη μπουκια γλυκαθηκα, και μονο που δε ζητησα κι αλλο κομματι. Εμ βεβαια, ειπε η μαμα, του γειτονα το αυγο ειναι παντα πιο μεγαλο!  Καπου εκει λοιπον στα δεκαοχτω,  αλλαξα απο παγωτο σοκολατα σε βανιλια,  δοκιμασα σαλιγκαρια,  λατρεψα τo γιαχνι και για να μη τα πολυλογω,  εμαθα να  τρωω σαν ανθρωπος.

Στου Τζο (φαρμερ γιου ρημεμπερ;) βρηκα φετος τις πιο ωραιες μελιτζανες. Μεγαλωμενες στο μποστανι του και ωριμασμενες απο τον ηλιο.  Δοκιμασα για πρωτη φορα τις ασπρες μελιτζανες που τις βρηκα πιο γλυκες και με λιγωτερα σπορακια.  Βρηκα και κατι “φλασκιτσες”  σαν αυτες στην φωτογραφια,  σε μωβ ανοιχτο.

Αυτο το μωβ μου αρεσει πολυ.   Σε μελιτζανες, σε αμεθυστους, σε κυκλαμινα, σε δειλινα.  Στο δαχτυλο μου φορω παντα ενα ασημενιο δαχτυλιδι με αμεθυστο.   Η μοιρα τους ομως το ειχε γραμμενο να μη μεινουν μωβ για παντα.  Μπηκαν στη φωτια και καψαλιαστηκαν, καπνιστηκαν και μοσχοβολησε η κουζινα.

Ηρθε το μεσα κι εγινε αλοιφη.  Ξεφλουδιστηκαν, αφαιρεθηκαν τα λιγα σπορακια και οτι εμεινε, ακομα λευκο προς το χακι,  τεμαχιστηκε με ενα μαχαιρι σε πολυ μικρα κομματακια.

Προσθεσαμε ελαιολαδο, ξυδι, αλατι, μια σκελιδα σκορδο λιωμενη,  ψιλοκομμενο μαϊντανο, και χοντροκοπανισμενα καρυδια.  Την στολισαμε με περλες απο καππαρη,  της ειπαμε περιμενε, και πηγαμε να ανοιξουμε ενα Mouton Cadet.

Σας φιλω γλυκα!

Eggplant salad/dip

2 small round eggplants, smoked over the fire.

1/2 cup extra virgin olive oil

4 Tspoons red wine vinegar

1 clove garlic smashed

chopped parsley

chopped walnuts

salt

Peel the eggplants and remove any seeds. Chop coarsley with a sharp knife.

Add the rest of the ingredients and blend well.

Makes great crostini too!

assaggi restaurant, mozzarella bar

The fact that Domenico Cornacchia, chef and owner of Assaggi, used to be a chef  at Café Milano, one of my absolutely favorite restaurants in DC, was enough credentials for me to try  Assaggi, an Italian restaurant and mozzarella bar  he opened two years ago in Bethesda.
Horray! Finally some food  that is the closest to Italian in the DC area.  This concept of “mozzarella bar” was introduced by Assaggi in the United States, and it features mozzarella cheese imported from various Italian regions, as well the best from American cheese-making companies. Mozzarella was not the best I have tasted, however the condiments accompanying the cheese and especially the jam made of green tomatoes was extraordinary.  Assaggi serves along with these an extraordinary rustic bread.  The restaurant is famous for the pasta. However that day they had a special blackened fish that really sounded (and tasted) great.
Assaggi is a cozy restaurant that reminds me a of a European Cafe’.  Small tables, discrete lighting, and the only thing that reminded me that I am still in the US was the level of noise!  At some point I will return for the pasta.
Cheers!


Green tomato marmalade
Organic roasted peppers
Marinated organic eggplant
Basil marinated zucchini


BURRATA
RICOTTA DI BUFALA
MOZZARELLA DI BUFALA

Κεφτεδακια με αγγιναρες σαλατα

blackened turbot on a bed of vegetables. (special)

Assaggi di gelato

Lemon tart with raspberries.

Assaggi Restaurant Mozzarella Bar.

4838 Bethesda Ave., Bethesda, MD 20814 – tel . 301.951.1988

εν Αθηναις και εν Λεσβω, φαγαμε και ηπιαμε! (μερος 2ο)

αχ αχ αχ αχινοσαλατα

Η Λεσβος γαστρονομικα, δεν ειναι μονο οι σαρδελλες Καλλονης και τα ουζακια, αλλα ενας  τοπος πλουσιος σε γευσεις με εμφαση στα θαλασσινα,  στα τυροκομικα προϊοντα και φυσικα στο υπεροχο ελαιολαδο της που ομολογω οτι δοκιμασα για πρωτη φορα.  Η εντυπωση που απεκομισα ειναι οτι ειναι ισως ενα απο τα πιο ευφορα νησια της Ελλαδας και κυριως ο καταπρασινος νοτος της.  Η γη, απο τις παραλιες μεχρι τις κορυφες των λοφων  ειναι γεματη λιοδεντρα, ενω η θαλασσα με τα ψαρακια και τα θαλασσινα συμπληρωνει την εικονα του ευλογημενου νησιου. Ετσι που γραφω αυτες τις λεξεις τωρα, μου ερχεται στο νου η απελπιστικη ιστορια μολυνσης στον κολπο του Μεξικου και κανω μια παρενθεση για να φωναξω: Τη Μεσογειο και τα ματια μας!

Περα ομως απο αυτα τα γενικα,  στη Μυτιληνη παρατηρησα κατι, που δεν υπαρχει σε τοση αναπτυξη στην γειτονικη Χιο.  Υπαρχουν πολλες βιοκαλλιεργειες και παμπολλοι συνεταιρισμοι επεξεργασιας και συσκευασιας εγχωριων προϊοντων.   Οι Μυτιληνιοι αγαπουν το νησι τους και προβαλλουν τα προϊοντα του.   Τα γλυκα,  οι τραχαναδες,  τα τυρια σε ωραιες συσκευασιες και με τη σφραγιδα της βιολογικης καλλιεργειας των πρωτων υλων.

Το χταποδακι,  ο κατ’εξοχην ουζομεζες,  εκτος απο την κλασσικη του μορφη στα καρβουνα,  μαγειρευεται και σε κοκκινο κρασι προσφεροντας ετσι  την απολαυση της πιο νοστιμης παπαρας που εχετε δοκιμασει!  Η λακερδα, ο γαυρος και ολα τα αλιπαστα, αλλα και το τρυφερο καλαμαρακι στα καρβουνα συνοδευονται με ουζακι.  Μια αξεχαστη εμπειρια ειναι η μυρωδια του ουζου που εχει ο αερας οταν πλησιαζει ο επισκεπτης στο Πλωμαρι.

Στο τραπεζι συχνα θα δειτε σαλατα απο ξερα κουκια με  λαδι και ριγανη,  και μια κλασσικη Μυτιληναιϊκη νοστιμια, τον μελιτζανοκεφτε.  Στο ουζερι του Αντωνη που ανεφερα στην προηγουμενη αναρτηση θα φατε τους καλυτερους μελιτζανοκεφτεδες, και στον Ευκαλυπτο στην Παναγιουδα,  το καλυτερο κρασατο χταποδι.

Οι ντοπιοι μας υπεδειξαν την ταβερνα “Τζιμης ο Χοντρος” στην Μυτιληνη, αλλα προσωπικα την απερριψα σαν πολυ τουριστικη, και γιατι ανακαλυψα οτι διεθετε φαγητα που δεν υπηρχαν στα τιμολογια.  Βεβαια το ανακαλυψα τυχαια και αφου ειχα παραγγειλλει ενα αστακουδακι, επειδη πλακωσαν οι κουστουμαρισμενοι κυριοι της αγορανομιας. Το καταστημα αποσυντονιστηκε, οι υπαλληλοι αρχισαν να σε ειδοποιουν οτι πιθανον να μη δεις τον αστακο, και το σερβις καθυστερησε μια ωρα. Φανταζομαι οτι αν τα εκαναν ολα σωστα,  δεν θα υπηρχε αυτος ο πανικος. Προσωπικα αν ημουν μονη θα εφευγα, αλλα δεν ημουν μονη.  Απο ενα ταβερνακι  δεν περιμενω πολυτελειες,  μονο καθαριοτητα,  ευγενεια, προθυμια, ε και φυσικα λιγη ειλικρινια και  φρεσκο φαγητο. Παντως απο εκεινη την ημερα αρχισα να ζητω τιμοκαταλογο.  Μη με πειτε παραξενιαρα, αλλα οταν ο αλλος ερχεται με το τεφτερι και αραδιαζει οχτακοσια φαγητα η λεει εχουμε απ’ολα,  εγω μπερδευομαι.

Η ταβερνα “Ρεμπετης” στην Επανω Σκαλα ειχε εξαιρετικο χωριατικο ψωμι και κεφτεδες οπως και γενναιες μεριδες απο αλιπαστα.  Ομως κατα τις 11 τη νυχτα, εβαλαν στη διαπασων κατι λαϊκουρες απελπιστικες και κλαψιαρικες και μου χαλασαν ολη την εμπειρια.

Η “Ανεμοεσσα” στην Σκαλα Συκαμινιας ειχε φρεσκοτατο ψαρακι και μεζεδακια, γελαστους ιδιοκτητες και προθυμους υπαλληλους, και σκηνικο στο βαθος, μια δυση που ειχα χρονια να δω!

Στην πλατεια της Αντισσας η ταβερνα στον πλατανο φιαχνει τα πιο τρυφερα ντολμαδακια. Το αμπελοφυλλο λιωνει στο στομα.

Εφαγα τα πιο νοστιμα αμυγδαλωτα στο ζαχαροπλαστειο “Σαχλος” στο Μανταμαδο,  γλυκο του κουταλιου τσαγαλο,  και παραξενευτηκα που ειδα γλυκο “ελια” .   Το τελευταιο με απωθησε σα σκεψη, αλλα μερικες μερες μετα στην Αθηνα το δοκιμασα καπου αλλου και ξετρελλαθηκα.  Αυτο ομως ειναι αλλη αναρτηση.

Αυτες ειναι μερικες εντυπωσεις απο τα λιγα ταβερνακια που επισκεφτηκα.    Η Μυτιληνη ειναι ενας παραδεισος για καλοφαγαδες και σιγουρα θα ηθελα να ξαναπαω!

Ολες οι φωτογραφιες σ’αυτη την αναρτηση,  ειναι απο την ταβερνα “Ευκαλυπτος”.

Πη Ες :  Για γλυκα παμε στην Μυτιληνη στο Πανελληνιο, (σπιτι του γλυκου) οπου μεσα εχουμε ενα αριστουργημα παλιου καφεζαχαροπλαστειου, αλλα εκτος απο τον παλιο καταλογο εχουν λανσαρει κι ενα καινουργιο με τα γλυκα σε ιλλυστρασιον φωτογραφιες που με μιας χαλα ολη την αμπιανς!

……συνεχιζεται …

Tilghman Island – Jeff’s creations (part III)

Yesterday I presented pictures from the Chesapeake Wood Duck Inn. Today I will talk to you about a delightful dinning experience.

Jeff cooks every morning a delicious breakfast, and every Saturday night a special dinner.  He advertises the menu on his blog which I added to my “culinary corner” links.

House Baked Baguette with Honey and Thyme

Jeff cooks, Kim helps and serves, paying attention to every detail. It is a pleasure talking to Jeff about food not only because he knows so much, but also because he loves what he does, and to love what you do is the first ingredient for success.

His effort was recognized by the Washington Post food critic Elissa Leibowitz Poma, who devoted the following article in the Style Section of the paper a few years ago.

Today I will present to you my pictures from Jeff’s breakfasts and Saturday Night dinner. You may also see them on their web page and maybe they look better there, but I was definitely too excited to experience and photograph those culinary delights.

Chesapeake Bay Rockfish

Furthermore, I met interesting people, and guess what Jeff suggested to me! To plan a Greek dinner in his Inn sometime in the future! Now that is an honor! I hope to do it some day. In the mean time take a look at my pictures.

1. Turkey sausage/ 2. Jeff’s fresh baked muffins/ 3. Banana bread to be used in a french toast dish

4. Fruit salad/ 5.  French toast with peaches and cream and the sausage/ 6. House Baked Baguette with Honey and Thyme

7. Chilled vietnamese spring rolls with peanut sauce. /8. Mixed green salad with herbs./9.Chesapeake Bay Rockfish.

10. Herbed tea./ 11. Lemon tart. / 12. Surprise breakfast in puff pastry, before baking./

13.  Fruit salad./14. Chocolate muffins./ 15.  The baked packet is full of tasty surprises, omelet, prosciutto, sun dried tomatoes and cilantro.

I also want to share with you a Wood duck Inn video where you can see Jeff and Kimberly in action.

Wood Duck Inn French Lemon Tart

Σας φιλω γλυκα!

bistro St. Michaels

I am writing this post in English, because I promised my son Constantine and his dear friend K.

I found the bistro St’ Michaels in my internet searches, looking for a nice place to have dinner  in the St’ Michael’s area during my Easter escape at Tilghman island.  It seemed as the best choice considering the reviews and the chef”s credentials.  So I made reservations for Good Friday,  my first night in the area.

We arrived exactly at 7:30 and we were warmly welcomed by the staff.  The bistro is a warm and cozy place with the “appropriate”  bistro furniture, colors and decorations. It is a change in the small village of St. Michael’s where the visitor can find many seafood places to dine.  The bistro also features a seafood bar, and the only reason I did not try it, was the fact that I had fresh seafood  in another place as lunch that same day.  The menu is somehow limited  to five entrees, five starters and six small plates, but I do not consider this bad, because the less you find on the menu, the more attention the chef pays to each creation.  The menu changes probably often, and I consider this great as seasonal changes ensure better tasting plates. The only thing I have to say is that they should update their web site menus to reflect what they serve.  What is now on the site is probably an older menu.

On the table when you arrive, there is already a bowl with some olives and pickles. Those were  probably there for a while, as they have lost their freshness and crispiness, especially those cornichons.   Also the bread comes promising in the form of hot  rolls with crispy crust, but they are not baked well inside.

We decided to start with two small plates.  Beets and apples with Dijon vinaigrette and hummus with basil and goat cheese.  The first dish was a pleasant surprise. The  beets and the apples and some pieces of cucumber  were dressed by a vary tasty and smooth sauce.  The hummus also was excellent and definitely homemade,  and I never thought before of combining it with goat cheese.  The only thing I would change in this plate would be to replace the crackers on the side with toasted pita, the classic hummus accompaniment.

I noticed in the small plates the selection ” greek yoghurt with honey and pistachios”  As a matter of fact someone ordered it from the next table and it looked good,  however greek yoghurt with honey is rather a dessert plate and the yoghurt tends to fill up one’s stomach quickly,  cutting  the appetite for the main course.

My partner  and I both selected the same entree.  The cod and shrimp on a bed of jasmin rice.  On a good Friday none of us wanted to eat meat.  The combination of all these plus some small red peppers was very delicate.  I would salt the fish filet a bit more before cooking it.  The sweetness of the rice,  the sweet flesh of the fish, and the sweet peppers,  were missing something that would satisfy our “mediterranean taste buds” .

My personal disappointment was the Creme Caramel.  I have tasted so many creme caramels since I was a child, and some I like some I do not. But this one did not have any caramel.  Instead there was a light syrup in the plate.  Also I am not really sure that it was made from scratch as it was missing the silky taste.  I decided to share the lack of burned caramel with the waitress, and she was very polite inquiring the reasons I did not like the dessert.  I tried to explain and I hope that my concerns went to the chef.  They took off the creme caramel from our bill, although that was definitely  not my intention. My honest intention was to state that a creme caramel should have ..caramel instead of syrup.

My partner’s warm chocolate cake with hot fudge, creme anglaise and vanilla ice cream was too sweet, but probably good to satisfy the “sweet american tooth”.

The service was very cordial and all the staff very attentive, and quick.  The meals arrived at nice intervals,  the wine list covered nicely all the dishes on the menu.

Also I want to say, that I am by no means a food critic.  I often write on this blog restaurant reviews, based only on my experience of many travels.  and my mediterranean heritage.

Bistro StMichaels

www.bistrostmichaels.com

403 South Talbot Street
St Michaels, MD 21663
(410) 745-9111


τεταρτη με κλεμμενη ταρτα, και κλεμμενη τουρτα

Προσωπικα αισθανομαι ασχημα ως μπλογκερ.  Οσο περνα ο καιρος τοσο περισσοτερο τα φορτωνω στον κοκκορα. Σε μερικους απο εσας εχω να πατησω μερες, για να μη πω εβδομαδες. Η αληθεια ειναι οτι  τις τελευταιες δυο εβδομαδες ειμαι πνιγμενη στη δουλεια.  Η δικη μου δουλεια εχει τα σκαμπανεβασματα της.  Ζοριζομαστε πριν απο διεθνη, η τα τοπικα συνεδρια,  μετα το ριχνουμε στις μυαλοθυελλες που απαιτουν και εφαρμογες,  και συμβαινει πολλες φορες να θελουμε να τα κανουμε και τα δυο μαζι, οποτε οτι μυαλο μενει, γινεται σουπα.  Ετσι ειναι οι τελευταιες δυο εργασιμες εβδομαδες για μενα.  Πριν τελειωσω κατι μου ερχονται τρια καινουργια προβληματα.  Μεχρι και δουλεια στο σπιτι πηρα τις προαλλες.
Χθες και προχθες, ηθελα να σας φερω ρεπορταζ απο τα αρθρα της εγκριτης κ….φυλλαδας “Γουασινγκτων Ποστ” , που για πρωτη φορα ο Desmond Butler της Associated Press εγραψε ενα αρκετα συμπαθητικο και φιλικο αρθρο για την επισκεψη του Ελληνα πρωθυπουργου στην “πρωτευουσα¨.  Ουσιαστικα απευθυνοταν στους Αμερικανους ομως,  λεγοντας τους:  Κοιταξτε παιδια, ακουτε τι μας λεει, γιατι σε μερικα χρονια θα βρεθουμε κι εμεις στη θεση τους, και θα παρακαλαμε την Κινα να μας δανεισει με χαμηλα επιτοκια.  Ακομα ηθελα να προλαβω να σας πω για τη βιζα,  αλλα ξερω.. σας τα προλαβαν αλλοι.
Αυτα ηθελα να σας πω, και περισσοτερα χτες,  και μετα ηρθαν τα παιδια με το κουταβι, και δεν φανταζομαι να φανταζεστε, οτι θα αφηνα τα παιδια, η το κουταβι για να κανω ρεπορταζ!  Περασαμε τελεια, μεχρι και το κουταβι ευχαριστηθηκε με το υπεροχο λεμονατο!
Ξαναγυρναω στο σημειο που αρχισα, οτι δηλαδη το εχω ριξει στο ..σορολοπ.  Οι λογοι ειναι πολλοι και οχι του παροντος.  Σκεφτομαι λοιπον οτι αν θελω να συνεχισω να υπαρχω σ’ αυτο το χωρο,  και να το χαιρομαι οπως παλια, πρεπει να αναθεωρησω αρκετα πραγματα, και φυσικα θα το προσπαθησω.   Εστω κι αν αυτο σημαινει περικοπες.    Ουκ εν τω πολλω το ευ!
Και μιλωντας για “ευ”  σας φερνω αποψε δυο  πολυ προσφατες κατασκευες μου, που ξεσηκωσα απο τις προκομμενες μου φιλες Ευη και μελισσουλα.  Η μια κανει βουτια στα τυρια, κι η αλλη στις κρεμες.  Ηταν και οι δυο νοστιμωτατες.  Τελικα πιστευω πως οτι γινεται σε μορφη πιτας ελκει ιδιεταιρα οπτικα.  Βουαλα, η Βαυαρεζικη μηλοτουρτα, και η ταρτα με τα τυρια.
Φυσικα σας τις προτεινω κι εγω με τη σειρα μου αν δεν τις εχετε ηδη δει,  ευχαριστω τις αγαπημενες μου φιλεναδες,  και σας φιλω γλυκα.
Η Βαυαρεζικη μηλοτουρτα ηταν παρα πολυ νοστιμη. Τα αμυγδαλακια απο πανω εδιναν δε καθε μπουκια .. αυτο το κραντς που συμπληρωνε την γλυκεια γεμιση και τα ξυνουλα μηλαρακια.
Η ταρτα με τα τυρια πλουσια και χορταστικη.  Τα ψητα ντοματακια ζευγαρωναν υπεροχα με τα κρεμωδη τυρια.

φφφ (φιν φον φριττατα)

Η φριττατα ειναι ενα απο τα αγαπημενα μου φαγητα. Οπως ειναι και καθε φαγητο που περιεχει τηγανισμενες πατατουλες. Στην προκειμενη περιπτωση οι πατατες σχεδον τηγανιζονται στο φουρνο. Τις κοβω ροδελλες και τις κανω ενα μπανακι σε αγνο ελαιολαδο.   Τις αλατιζω και τις ψηνω σε δυνατο φουρνο για περιπου εικοσι λεπτα, ανακατευοντας στο ενδιαμεσο για να μη κολλησουν μεταξυ τους.

Σε  ενα πυριμαχο πιατο ταρτας αρχιζω με μια στρωση φρεσκοτριμμενο πεκορινο ρομανο.  Τωρα εσεις που εχετε πιο προχειρο το κεφαλοτυρι, ουτε που να το σκεφτητε. Μακαρι να το ειχα κι εγω ευκολο.  Συνεχιζω με μια στρωση πατατες, μια στρωση ωριμες ντοματες σε ροδελλες και τελειωνω παλι με πατατες.

Χτυπαω τεσσερα αυγα με ελαχιστο γαλα και περιχυνω το πατατο-ντοματο κατασκευασμα.  Τελειωνω τριβοντας στην επιφανεια ακομα λιγο πεκορινο ρομανο. Εν τω μεταξυ στα ενδιαμεσα σταδια αλατιζω και πιπεριζω κατα βουληση.  Εαν δεν βαλετε ντοματα, το μοσχοκαρυδο ειναι εξαιρετικη μπαχαροεναλλακτικη.

Ψηνω σε δυνατο φουρνο για περιπου εικοσι λεπτα, μεχρι να δεσει η φριττατα μου και να ροδοκοκκινησει η επιφανεια.

Τελος σας παρουσιαζω (κατα τα προτυπα του αγαπητωτατου)   ενα κλοουζ απ μεριδας τριγωνικης μερικα δευτερολεπτα πριν μιλησει το πηρουνι.

Η φριττατα ταιριαζει με φρεσκοτριμμενο πιπερι, πρασινη σαλατα, ασπρο κρασακι, παρεα και μοναξια.

Σας φιλω γλυκα!

dinner with my neighbors (σατισφαϊ δε αμερικαν τεηστ)

Introduction by Pierre:  Η μανδαμ το εβαλε αμετι μουχαμετι να κανει τραπεζι τους γειτονες και θελει λεει να τους φιαξει Ελληνικα φαγακια.  Mais comment est ce possible?  Οταν θελεις να περιποιηθεις καποιον μαγειρευεις ΜΟΝΟ Φρανσαι!  Κελ μπετιζ!  Τελος παντων  της γραψατε κι εσεις  ενα καρρο ιδεες που moi je ne comprends rien du tout.  Τελικα εφιαξε μια λιστα με το μενου και ειχε την απαιτηση να βοηθησουμε κι εμεις.  Voila le menu,  αλλα εγω της το δηλωσα,  αυτα με τις πανακοτες και τα βυσσινα, δεν ειναι Πατισερι Γκραντ!

(εδω ο Πιερ τρωει φαπα γιατι ειναι αναιδης) κι εγω συνεχιζω με το μενου.

LE MENU

Προκαταρκτικα μπιρμπιλικια: ελληνικες ελιες,  πιπεριτσες πρασινες και κοκκινες τουρσι, μελιτζανοσαλατα και ταραμοσαλατα συνοδευομενες απο φετουλες σησαμενιου κουλουριου.

Πρωτο πιατο:  Τυροπιττα ταψιου με φετα και ρικοττα.  Ντολμαδακι γιαλαντζη και σαλατα ντακος

Κυριως πιατο:  Κοκκινιστο της κοκκοτας με χυλοπιτες Λακωνιας και φρεσκια ντοματα,  πασπαλισμενες με μυζηθρα απο το μετσοβο.

Επιδορπιο :  Ελληνικα τυρια

Γλυκο:  Πανακοτα με μαστιχα και βυσσινο γλυκακι.

Νατες νατες  οι χυλοπιτες οι αφρατες.  Αυτες μου τις εδωσε η θεια μου η Νικη που της τις εδωσε η Τσομπανα στο Βλαχιωτη.  Η τσομπανα (ο θεος να την εχει καλα)  πανταμας προμηθευει με σπιτικες χυλοπιτες.

Εδω βραζω φρεσκια ντοματα πομοντορο για να φιαξω μια σαλτσα για τις χυλοπιτες.   Σκορδακι, μπαχαρι, λιγη ζαχαριτσα, αλατι και λιγα φυλλαρακια βασιλικο.  Η σαλτσα θα ειναι ετοιμη και θα ανακατευτει με τις χυλοπιτες  λιγο πριν σερβιριστουν.

Jacques:  Βρηκε η μανταμ κουλουρια και την επιασε η φουρια!  Πηρε ομως και μια ΓΑΛΛΙΚΩΤΑΤΗ μπαγκετα μεηντ ιν δε Γιουναϊτεντ Στεητς!

Οι πανακοτες (παντα με την συνταγη του Στελιου Παρλιαρου, ειναι ετοιμες  να μπουν στο ψυγειο για να δεσουν.  Μοσχοβολανε μαστιχουλα!

Τα προκαταρκτικα μπινελικια!  Η μελιτζανοσαλατα εγινε με μελιτζανα καψαλισμενη στη φλογα και ειχε μια ωραια καπνιστη γευση.  Θα ελεγα οτι ηταν το μεζεδακι που αρεσε περισσοτερο στους αμερικανους φιλους μου.   Εγω εχω ενα να πω. Οτι τελικα οταν δοκιμασεις κατι καλο το εκτιμας. Γιατι λοιπον να τους το αλλοιωνουμε;

Λιγα κλασσικα ελληνικα ξηροκαρπια, συνδιασμος απο στραγαλακια και σταφιδες κορινθου, και μερικα φυστικακια Αιγινης.

Η ωραια και μοιραια μου τυροπιτα.  Συνδιασα φετα με ρικοτα κρεμα, για μια πιο κρεμωδη και ηπια γευση.  Παντα τριβω μοσχοκαρυδι στη γεμιση.  Ειχε επισης 8 αυγα για να ειναι πιο αφρατη.   Απανω στο φυλλο πριν την ψησω ριχνω σουσαμακια.

Φιαχνω σαλατα με ντακους.  Κρητικα κριθαρενια παξιμαδακια που τα βρεχω ελαχιστα κατω απο τη βρυση,  τα στρωνω στην πιατελα και ριχνω μια δοση ελαιολαδο ραντιζοντας, και τριβω ριγανη που εφερα απο το Μετσοβο.  Τα παξιμαδακια θελω να ειναι ποτισμενα και μαλακα για να μην εχουμε εκπληξεις στο δαγκωμα.  Αργοτερα θα ρουφηξουν και το ζουμακι της ντοματας.

Εχω διαλεζει ντοματουλες μικρες ωριμες στρογγυλες και τις κοβω σε φετουλες.  Τις απλωνω πανω στα παξιμαδια.  Πανω στις ντοματες πασπαλιζω λιγο απο το αλατι Αλλονησου που μου ειχε στειλει η Μαρθα (Μαρθακι απο Σικαγο).  Τελος προσθετω την φετα, λιγη καπαρη, ριγανη και περιχυνω με κρητικο ελαιολαδο.

Μερικα ντολμαδακια γιαλατζη (που ομολογω οτι πηρα απο μια ντελικατεσσεν)  γιατι ειμαι τεμπελα δεν σας το εχω αποκαλυψει ακομα.

Το κοκκινιστο εγινε λουκουμι.  Παντα με κομματια απο New York strip steak.   Σβησμενο με κρασι Μαρσαλα, ελαιολαδο και φρεσκια ντοματα.

Μετα τουτα και μετα κεινα,  θυμηθηκα να φωτογραφισω το κυριως πιατο  στα .. μισα.  Κοκκινιστο με χυλοπιτες τσομπανας και φρεσκια ντοματα.

Τυρια: Κασσερι Θεσσαλιας, μανουρι, κεφαλογραβιερα Κρητης ,  και μια κοπανιστη (τυρικαυτερη) απο τη Χιο που εφιαξε η θεια Μαρια του Ερρικου.

Η πανακοτα με μαστιχα και λιγο γλυκο βυσσινακι απο πανω.  Το γλυκο  ειναι γνωστης μαρκας  απο την Χιο.

Τελος να το χερακι καλεσμενης,  που πηρε φορα και απολαμβανει την πανακοτα.

Τα κρασακια που συνοδεψαν το γευμα ηταν  1. Cabernet Sauvignon Estate Hatzimichalis, 2004,    Chardaunay  Φραγκου 2007 (πολυ καλο)     και Reserve NEMEA 1998.

Ουζο Βαρβαγιαννη προσφεραμε με τα μπινελικια, και  τσιπουρο απο το Κατωγι Αβερωφ στο τελος του δειπνου.

Ηταν μια πολυ ωραια βραδυα, πιστευω οτι οι καλεσμενοι μου απολαυσαν οτι κι αν δοκιμασαν, με μεγαλυτερη προτιμηση (αν κρινω απο τα σχολια) την μελιτζανοσαλατα,  το κοκκινιστο, και την ντακο-σαλατα.

Καλη εβδομαδα και σας φιλω γλυκα!

Kokkari Estiatorio (San Fransisco)

A quick review:  Kokkari Estiatorio is considered by reviewers to be the best greek restaurant in San Francisco.  Located in the busy financial district, it is always full, and reservations at least two weeks ahead are recommended.  I visited Kokkari in December 2009 coming from Washington, and having reserved a table for three one month ahead,  only to be seated in the most uncomfortable  corner of the back room.  No room for complaints as the restaurant was already full at 8 pm.  Greek food  with the cosmopolitan touch of chef Erik Cosselmon and a European ambiance are the characteristics of the place. A large fireplace in the front room is used to slow roast the kids  on a spit, creating the “different country touch” .  The appetizers might be interesting to the american taste, but I found them  unimpressive, with “Pikti”  totally misinterpreted,  not as tender octopus, and a mediterranean flat bread with olives, tomato and basil,  just ok.  The main courses were closer to “true” greek cooking and nicely presented in individual clay pots.  Tender meats and  fish.  The desserts,  were good, sometimes combining too many tastes (quince, pistachio, galaktoboureko), or two sour tastes (yoghurt ice cream with pomegranate granita).  Each of the parts was really good but I had an objection to the combinations.   The best touch is the greek coffee at the end slowly roasted  in copper “briki”  immersed in burning sand.  The presentation, the concept and the taste were wonderful.  There are times where the reviews and the anticipation of visiting such a place create an image that the smallest fault destroys.  It was good in general but I believe it can be better.  A little more attention to the appetizers Kokkari please!

and now to my fellow greek friends…

Η επισκεψη στι Σαν Φρανσισκο τον Δεκεμβρη που μας περασε, περιελαμβανε δειπνο στο πιο φημισμενο Ελληνικο εστιατοριο της πολης το Kokkari Estiatorio . Οι κρατησεις εγιναν ενα μηνα πριν γιατι το Κοκκαρι ειναι παντα γεματο και δεν μπορεις να ελπιζεις οτι θα εμφανιστεις ετσι στα καλα καθουμενα και θα βρεις και τραπεζι. Εμφανιζομαστε οι τρεις μας (Ερρικος, Δαφνη και Δεσποιναριον) στις οχτω και το τραπεζι μας βρισκεται στο πιο αβολο και στριμωγμενο σημειο του εστιατοριου. Βεβαια ουτε κουβεντα για εναλλακτικη, το εστιατοριο ειναι φουλ. Το εστιατοριο διαθετει δυο κυριως αιθουσες  σχεδον συνεχομενες. Η πρωτη σε στυλ παλιου ευρωπαϊκου εστιατοριου με ανετες καρεκλες/πολυθρονες και ενα τεραστιο τζακι που καιει ασταματητα και που ο σεφ Chef Erik Cosselmon εχει εκμεταλλευτει τοποθετωντας μπροστα σουβλες οπου σιγοψηνονται τα κρεατα. Σε αυτη την αιθουσα ηθελα να μεινω. Προσπερναω την απογοητευση αυτη ελπιζοντας να ξετρελλαθω απο την Ελληνικη κουζινα στο Σαν Φρανσισκο.


Η πισω αιθουσα ειναι πιο απλη με οχι τοσο ανετα ξυλινα καθισματα και λιγο πιο μοντερνο ντεκορ.  Το μπαρ και η κουζινα βρισκονται κοντα μας.  Προσπαθησα αλλα δεν μπορεσα να βγαλω μια καλη φωτογραφια στο εσωτερικο.  Αυτη επανω ειναι πολυ πειραγμενη για να ξεπερασω το ανεστιαστον της υποθεσης. Τελικα μου αρεσε το αποτελεσμα, γιατι ο μεσσαιος σερβιτορος μου θυμισε τον Λουϊ ντε  Φυνες που λατρευω.  Ετσι δανειζομαι  τρεις φωτογραφιες απο το ιντερνετ για να σας δειξω τη διαφορα.  (The next 3 pictures are from the internet)

Το τζακι στην πρωτη αιθουσα με τα αρνακια να σιγοψηνονται

αμπιανς στην πρωτη αιθουσα

η πισω αιθουσα πιο απλη,  κυριως για μεγαλες παρεες.

Το ψωμακι ειναι sourdough με κατι ιχνη απο ανηθο.

Το μενου στο Κοκκαρι ειναι καθαρα Ελληνικο.  Δεν ξεφευγει απο οποιοδηποτε αλλο Ελληνικο εστιατοριο στην Αμερικη, εκτος του οτι τα φαγητα ειναι πιο καλομαγειρεμενα.  Υπαρχει και μια ” παρεμβαση” προς το ιντερνασιοναλ, κατι που να μας κανει ενδιαφεροντες βρε αδερφε.. οπως η λωτοσαλατα (!)  αλλα ισως η ιδεα να προερχεται απο την  χωρα   των λωτοφαγων. Δεν εχω ιδεα!  Ομως το τσχαπινικο ματι μου ειδε την πηχτη και αναθαρρησε.  Λατρευω την πηχτη και φυσικα την παρηγγειλα σαν πρωτο πιατο.


Και ω της απογοητευσης!  Η Πηχτη και παρουσιαστικα και γευστικα ηταν απαραδεκτη. Τωρα θα μου πεις,  ξερεις εσυ και δεν ξερουν αυτοι;  Λοιπον πηχτη εχω φαει πολλες φορες στην Ελλαδα με αποκορυφωμα την πηχτη της θειας μου της Ρεας.  Φυσικο ζελε που περιεχει μεσα και το κρεας και τα λαχανικα.  Εδω εχουμε το κρεας (με ολο του το παχος) σε ενα κεφτε στη μεση και γυρω γυρω μαραμενο αγγουρι. ενα αυγο στα δυο και μερικα λαχανικα. Ναι το ψωμακι ηταν καλο αλλα τι να το κανω.

η πηχτη που με χαλασε.

Η πιττα με ντοματες, ελιες και βασιλικο, τιποτα το αξαιρετκιο, και οι κολοκυθοκεφτεδες (που δεν εικονιζονται εδω)  επισης αχρωμοι.

Το χταποδακι στα καρβουνα, οχι οτι πιο τρυφερο εχω φαει κουκουλωμενο με ενα σεντονι σπανακια.

Ερχομαστε στο κυριως φαγητο.  Το γιουβετσακι με κατσικακι γαλακτος απο την Napa Valley,  και ντοπιο κατσικισιο τυρι, παρα πολυ νοστιμο,  σε ατομικο γιουβετσακι οπως και ο μουσακας που εικονιζεται  στην επομενη φωτογραφια.  Με λιγα λογια το κυριως πιατο ηταν πολυ καλο και στις τρεις επιλογες, αλλα δε ξερω εσεις πως λειτουργειτε. Προσωπικα οταν με χαλασει η εισαγωγη,  δεν ικανοποιουμαι ευκολα.  Πως λεμε “στραβωσα”


Το δεσποιναριον διαλεξε ενα ψητο ψαρακι με χορτα γιατι μετα απο την πηχτη, δεν υπηρχε περιπτωση να βαλει κατι αλλο παχυ στο στομα του.  Παντως ηταν νοστιμο και καλοψημενο.


Γαλακτομπουρεκο με παγωτο φυστικι και γλυκο κυδωνι.  Ξεχωριστα εξαιρετικα νοστιμες γευσεις. Ολες μαζι.. προσωπικα επεφτε πολυ!

Σορμπε γιαουρτι με γρανιτα απο ροδι.  Μπορω να πω οτι αυτο το επιδορπιο ειχε  καποια πρωτοτυπια και ηταν  μια ανασα δροσιας στο τελος


Τελος  βλεπουμε το κλασσικο μπρικι στη χοβολη (εξαιρετικη ιδεα) και ελληνικους καφεδες ΥΠΕΡΟΧΟΥΣ. Φυσικα δε λειπει και η κλασσικη πλεον ελληνικη “ΦΡΑΠΕΔΙΑ”   .

Κλεινω με μια φωτογραγφια επισης απο το ιντερνετ (the picture above from the internet) που δειχνει την ανοιχτη κουζινα στο Κοκκαρι.  Σε γενικες γραμμες, περιμενα κατι πιο προσεγμενο, ισως γιατι ειχα ακουσει τα καλυτερα λογια απο ντοπιους.  Ισως παλι να ειμαι παραξενιαρα!   Η ελληνικη κουζινα πρεπει να εχει καποια εμφαση στα μεζεδακια κι εδω δε  βρηκα μεζε μερακληδικο.  Τα κυρια πιατα ηταν καλα.  Φανταζομαι οτι το Κοκκαρι προσφερει μια διαφορετικη κουζινα στους αμερικανους του Σαν Φρανσισκο απο αυτη που ξερουν και γι αυτο εχει τοση ζητηση..  Το σερβις και το περιβαλλον πολυ ευχαριστα αλλα η φασαρια απιστευτη.  Γιατι πρεπει να κλεισεις ενα μηνα πριν δε το καταλαβα.  Παντως η ατραξιον της βραδιας ηταν οτι στο πλαϊνο τραπεζι απο το δεσποιναριον  ετρωγαν τα μελη του συγκροτηματος Metallica.  Ο Ρομπερτ (δεξια στην φωτογραφια) απεναντι και διαγωνια,  ελπιζω να μη τον ενοχλησε που ολο λοξοκυταγα.  Μια χαρα παιδια μου φανηκαν, ευγενεστατα, με τα κοριτσακια τους που ειχαν ολα τατουαζ.  Οταν βλεπεις ανθρωπους διασημους διπλα σου δεν τους αναγνωριζεις με την πρωτη,  και το οτι ηταν οι μεταλλικα μας το σφυριξε ο γκρηκ χοστ!  Το οτι μερικοι “σελεμπριτις”  διαλεγουν ενα εστιατοριο δε σημαινει τιποτα για μενα οσον αφορα την ποιοτητα του εστιατοριου. Αυτο το λεω γιατι σε καποια απο τα reviews που κυκλοφορουν ελεγε: ” Για να τρωεει εκει η Ολυμπια Δουκακη”  θα πρεπει να ειναι τελειο!  Αυτου του ειδους η κριτικη ειναι ανυποστατη.  Μπορει κι εκεινη να το δοκιμαζε οπως εγω. Τωρα εδω που τα λεμε δε θα με ενοιαζε να μην ειχα διπλα μου σελεμπριτις και να ετρωγα διπλα στο τζακι. Να με πιανει η τσικνα απο τα αρνακια και να πηγαινω στον παραδεισο.

Σας φιλω γλυκα.

Kokkari Estiatorio

Neighborhood: Financial District
200 Jackson St
(between Front St & Battery St)
San Francisco, CA 94111

(415) 981-0983