η γλυκα

Οι  τελευταίες μέρες του 2010, οπως και οι πρωτες του 2011, είχαν μια υπερβολική δόση γλυκας. Αυτή η έννοια και αισθηση της γλυκας  δεν είναι εύκολο να προσδιορισθεί.  Εκφράζεται με ένα μόνιμο και ανεπαισθητο χαμόγελο, και πηγάζει απο την επιβεβαίωση της αγάπης που εισπρατουμε απο τους φίλους μας.  Η απόσταση που μας χωρίζει απο τους φίλους bloggers, είναι νοητικα μια οθόνη. Τις τελευταίες μέρες του Δεκέμβρη του 2010, η οθόνη έσβησε, το πληκτρολόγιο παραμεριστκε, το τηλέφωνο αντικατέστησε το μήνυμα, και το cafe το skype.

Στην Αθήνα του 2010 που ακόμα και τα Χριστούγεννα περνάνε κρίση οι ζεστες ματιές και αγκαλιές των διαδικτυακών φίλων, ανατρέπουν την εικονική πραγματικότητα.  Δεν νομίζω ότι μπορώ να μετάφρασω την αγγλική λέξη giggle, στα Ελληνικά με ακρίβεια, ας πούμε, γουργουριζω απο χαρα, κι έτσι αισθάνομαι μια βδομάδα τώρα! (*)  Και δεν το πιστεύω, ειλικρινά, δεν το πιστεύω ότι μια blogger απο την Washington,  έχει τόσους αγαπημένους φίλους στην Ελλάδα. Ότι αυτή η blogger είμαι εγώ,που τέσσερα χρόνια πριν δεν τολμούσα να γράψω ούτε σχόλιο σε αλλα blogs μη τυχόν και βγει κάτι στραβό!

Χίλιες φορές τα έχουμε πει σ´ αυτή την σελίδα. Καθένας απο μας έχει δικό του τροπο επικοινωνίας και είναι απόλυτα σεβαστός. Ο δικός μου είναι σίγουρα αυτός που με βρήκε να χορευω σαν κοριτσάκι στο σαλόνι της Λένας, να κάνω βόλτες με το Γαβριλακι στο Θησείο, να χτυπιεμαι στα γέλια με τις διηγήσεις της Ευης απολαμβάνοντας ένα ζουμερωτατο γιουβετσι με την εκλεκτη παρεα της Τζιτζης και του Μανου. Είναι αυτός που με βρήκε να πινω κρασακι με την Ποπη την Κικη, την Ντενια,  την Λενα, την Κατερινα, και την Γιαννα την προπαραμονη της Πρωτοχρονιάς,  έξι φιλες που μιλούν την γλώσσα μου, κάτι που μου λείπει τόσο εδώ στην Washington. Είναι αυτός που με έφερε στα Μεσόγεια καλεσμένη απρόσμενα απο την Γιάννα, που άνοιξε με αγάπη το σπιτικο της και την αγκαλιά της, αποδεικνύοντας ότι αυτός ο κόσμος των bloggers μπορεί να παραμερίσει το λάπτοπ και να σε κοιταξει στα ματια. Ειναι αυτος που με βρηκε στην “βιτρινα” του leDelicieux να απολαμβανω ενα καφεδακι με την Ευουλα και την Ντορις.

Αφιερωμένο στην διαδυκτιακη μου παρεα με την ευχη, πάντα να ανταμωνουμε και να ξεφαντωνουμε!

Σας φιλω γλυκα.

(*) Το κειμενο γραφτηκε στην Ελλαδα αλλα δημοσιευεται σημερα για ..τεχνικους λογους.

Πη. Ες. Το παρακατω βιντεο αποτελει μαρτυρια των οσων γραφω.  Enjoy!

 

Rocking bloggers!

fall flowers and friends (updated)

Στον κοσμο που φτανει στα ματια μου μεσα απο την οθονη του λαπτοπ,  εχω δει κι εχω μαθει τοσα πραγματα τα τελευταια τεσσερα χρονια.  Για εναν ανθρωπο σαν κι εμενα που βρισκομαι τοσο μακρυα, η οθονη αυτη ειναι το παραθυρο μου στην Ελλαδα.  Εγινε ομως το μπλογκινγκ αφορμη να γνωρισω και να ερθω κοντα με κοσμο που καποτε θαυμαζα και που ποτε δεν φανταζομουν οτι θα ειχαμε κατι κοινο να πουμε.  Και οχι μονο αυτο!  Με εφερε πιο κοντα σε ανθρωπους που ηδη γνωριζα,  με εμαθε να βλεπω πιο περα απο την οθονη και να ψυχολογω.  Να ακουω, να ανταποκρινομαι, να αφουγγραζομαι, να χρησιμοποιω την φαντασια μαζι με την κριση, ακομα και να ανεχομαι.

Φανταζομαι οτι το μπλογκ ειναι ο κηπος μου, ανοιχτος για ολους. Καποιοι ερχονται, φερνουν λουλουδια, ενα χαμογελο. Καποιοι κοιτουν εξω απο τα καγκελλα.  Καποτε η φαντασια γινεται πραγματικοτητα και μερικοι φιλοι παιρνουν μορφη, σαρκα και οστα.  Η πραγματικοτητα δεν διαφερει πολυ απο την φαντασια.   Μονο μια φορα απογοητευτηκα και για να πω την αληθεια μου, ημουν και προϊδεασμενη.  Μετα απο τεσσερα χρονια ακομα δεν εχω απαντησει με βεβαιοτητα αν το μπλογκινγκ με πηγε η το πηγα.  Αν ξαναρχιζα απο την αρχη, θα εκανα κατι διαφορετικο; Ναι σιγουρα αν γνωριζα οσα γνωριζω τωρα.   Και παρ’ολο που υπηρξαν πραγματα που με ενοχλησαν η με πικραναν,  το μπλογκινγκ συνδιαζει πια για μενα τη χαρα της δημιουργιας αλλα και της προσμονης,  να ερθει ο φιλος και η φιλη και να πει κατι.

Θα πω κατι που ισως ακουστει υπερφιαλο, αλλα πιστευω οτι εχω μαθει να ψυχολογω συμπεριφορες.   Τις αναλυω, τις ερμηνευω και ετσι τουλαχιστο δινω μια απαντηση που να με ικανοποιει.  Κι ετσι προκαταβαλλομαι.  Ειναι υποκρισια μου ειπε ο φιλος μου ο Ζερβουλακος, το να μην εισαι προκατειλημμενος.  Κι απο τοτε δεν αισθανομαι τυψεις.  Στα τεσσερα χρονια χανω σιγα σιγα την υπερβολικη μου ευαισθησια.

Εκεινο που δε χανω, ειναι πεντε δεκα καλους και αγαπημενους φιλους,  και την ελπιδα οτι παντα υπαρχει κατι καινουργιο και ομορφο που περιμενει απο βερτσουαλ να γινει ρηαλ! Την αγαπη μου στους φιλους που μου κρατησαν παρεα εστω και για λιγο το Σαββατοκυριακο.

Στη συνεχεια φερνω μερικες φωτογραφιες που εβγαλα το Σαββατο σε ενα φιν φον φυτωριο που επισκεπτομαι δυο φορες το χρονο.  Η επομενη θα ειναι τελος Απριλη.

Τα φυτωρια Bahnke’s ειναι ισως η μεγαλυτερη επιχειρηση στο ειδος της, και περιλαμβανει εκτος απο παντος ειδους φυτα σε διαφορα μεγεθη, εσωτερικου και εξωτερικου χωρου, δενδρα, βολβους, οτι μπορει να βαλει το μυαλο του ανθρωπου σε σχεση με την κηπουρικη. Εργαλεια, γλαστρες, φυτοφαρμακα, γαλοτσες και ειδη διακοσμησης κηπων. Τα φυτωρια Bahnke’s βρισκονται στην περιοχη Beltsville στο Maryland και το δεσποιναριον τα επισκεφτηκε το Σαββατο για να προμηθευτει μερικα γλαστρακια και να στολισει το σπιτι φθινοπωρινα. Οι εγκαταστασεις που περιλαμβανουν πολλες σερρες, εσωτερικους και εξωτερικους χωρους ειναι τεραστιες και μπορεις ανετα να τριγυρνας δυο ωρες για να τα δεις ολα. Ειναι υπεροχο να τριγυρνας αναμεσα στα λουλουδια και στους φθινοπωρινους στολισμους. Καθε εποχη τα φυτωρια αλλαζουν μορφη και χρωματα, και μπορει η ανοιξη να υπερτερει των αλλων εποχων, αλλα και ο Οκτωβρης με τα ζεστα του χρωματα και τα χιλιαδες χρυσανθεμα ειναι αναμφισβητητα

ο πιο αγαπημενος μου συνδιασμος χρωματων

Το καροτσι του δεσποιναριου αρχιζει να γεμιζει.  Μια κοκκινη πιπεριτσα και μια αρμπαρορριζα για το αρωμα. Τα υπολοιπα θα τα δειτε στην αυριανη αναρτηση που θα εχει τιτλο:  Στολιζουμε το σπιτι με λουλουδια εποχης και παμε και μεχρι το Σακς αμα λαχει. Αυτα για σασπενς! Σας φιλω γλυκα!

 

Update:  Θα ηθελα να πω οτι το πρωτο μερος της αναρτησης δεν περιεχει καθολου μα καθολου θλιψη, απογοητευση, αντιθετα μια χαρα και ικανοποιηση για αυτα που εχω κρατησει και μαλιστα τεραστια.  Πολλες φορες για να φτασεις στα καλα αναφερεις και τα στραβα, ετσι για να αναδειχθουν καλυτερα.  Ομως ειναι μια εκρηξη χαρας για οτι αγαπησιαρικο μου εφερε η ιστορια blog.  Το τυχαρπαστο αναλωνεται γενικα στην μπλογκοσφαιρα, η  αγαπη  και η συμπαθεια επικεντρωνεται, φαινεται, καιεκφραζεται με μια λεξη σε σχολιο, ειτε με αλλους τροπους.  Την απολαμβανω σε ολες τις τις μορφες πιστεψτε με. 😀  😀

My friend Carole’s oyster soup

Στη συνεχεια των συναξεων των ψαροφαγαδων, θελω να μοιραστω μαζι σας μια πανευκολη συνταγη για σουπα στρειδιων που τρωμε καθε χρονο στο σπιτι της αγαπημενης φιλης Carole.   Στην μια κατσαρολα βραζει γαλα, με λιγο βουτυρο.  (Δεξια στην φωτογραφια).  Ριχνουμε μεσα τα φρεσκα στρειδια, χωρις το κελυφος και μολις αρχισουν να “κατσαρωνουν” οι ακρες σβηνουμε τη φωτια.   Στην δευτερη κατσαρολα, (αριστερα) εχουμε βρασει κυβους πατατας σε ζωμο κοτας, με αλατακι, μεχρι να γινουν πολυ μαλακες.  Οταν ερθει η ωρα του σερβιρισματος,  βαζουμε ιση ποσοτητα απο τις δυο κατσαρολες στο ιδιο πιατο, και το αποτελεσμα το βλεπετε στην επομενη φωτογραφια.  Μπορουμε να ριξουμε στο τελος ασπρο πιπερι και αλμυρα κρακερακια στη σουπα για να την νοστιμισουμε κατα βουληση.

Η σουπα ειναι νοστιμωτατη (συνηθως κανουμε εφοδο για δευτερη δοση) και ευκολη.  Η μονη ιδιεταιροτητα ειναι η χρηση δυο σκευων στην παρασκευη της, αλλα τα δυο μερη θελουν διαφορετικους χρονους για να γινουν σωστα.

Στη συνεχεια εφιαξα μια “gallerie”  απο στιγμιοτυπα της συναξης το περασμενο Σαββατο. Η  Καρολ μενει με την οικογενεια της στο νοτιο Μερυλαντ σε αγροτικη περιοχη,  στη μεση του.. πουθενα!  Αυτο μπορειτε να το δειτε και σε μια απο τις φωτογραφιες της γκαλλερί.    Η επισκεψη στο σπιτι της ειναι χαλαρωτικη,  γεματη περιποιηση, αγαπη, και κλασσικη μουσικη που παιζουν για μας τα δυο χαριτωμενα της κοριτσακια που εχουν αρχισει να μεταμορφωνονται σε δεσποινιδες πια.  Εμεις οι “ψαροφαγαδες”,  ευφραινομαστε με τα μαγειρεματα της, και αναλυουμε οτι κοινωνικο-πολιτιστικο-πολιτικο-κουτσομπολιστικο θεμα προκυψει στη ..διαδρομη.

Αυτο που βλεπετε στο στρογγυλο πυρεξ, ειναι ενα ντιπ καβουριου που εφιαξε η μεγαλη της κορη απο μια συνταγη που βρηκε στο ιντερνετ. Περιεχει  καβουροψυχα και μαλακα τυρια και μετα το ψησιμο, καταληγει σε φετουλες μπαγκετας για να συνοδεψει το ποτο της ..προθερμανσης που στην περιπτωση ηταν ενα δροσερο πινο γκριτζιο.

Κλεινω την σημερινη αναρτηση, με μια υπεροχη Χριστουγεννιατικη ζωγραφια της μικρης δεσποινιδας.   Λατρις της γνωστις Γαλλικης κουλτουρας και γλωσσας η Καρολ εχει μυησει τις μικρες σ’ αυτη την αγαπη.  Παρισακι σε ροζ φοντο,  και πολλα γλυκα φιλια απο μενα.

Faboloso! ναι ναι ναι!

Εχω ενα πολυ γλυκο φιλαρακι στην Ελλαδα που τον λενε Βασιλη και τον αγαπω παρα πολυ.  Ειναι ενα απιστευτα ταλαντουχο παιδι σε παρα πολλους τομεις.  Εξαιρετος επιστημονας αλλα και μουσικος. Ο Βασιλης ερχεται ποτε ποτε εδω για κατι σεμιναρια. Το Σαββατοκυριακο που μας περασε ηταν παλι εδω και ειχαμε την ευκαιρια να τα πουμε.  Καθε φορα που ερχεται φερνει μαζι του και μια καινουργια εκφραση που την λεει τοσες φορες, ωστε να μου την περασει στο υποσυνειδητο και να αρχισω να την κολλαω κι εγω οπου βρω!  Αυτη τη φορα εφερε την εκφραση Φαμπολόζο!  Βλεπει το καινουργιο αυτοκινητο του Ερρικου και αναφωνει:  “ΦΑΜΠΟΛΟΖΟ”.  Καταβροχθιζει το φαγακι του στην enoteca Cinghiale που πηγαμε μαζι και ξανα.. Φαμπολοζο!  Πινει το κρασακι του του μπαταρουν τα ματια απο ευχαριστηση.. φαμπολοζοοο!!  Ωρες ειναι  τωρα να εγκαταλειψω το “φιν φον” και να πιασω το “φαμπολοζο” .

PB070036 (768x1024)

Βασιλης με tiramisu faboloso!

Σας φιλω γλυκα.

Υ.Γ  Την ωρα που τα γραφω αυτα ο Βασιλακης βρισκεται πανω απο τον ατλαντικο επιστρεφοντας στην Αθηνα.  Του ευχομαι φαμπολοζο ταξιδι και καλη ανταμωση.

a promised post (*)

the_gang_2Το θυμηθηκε παλι η αθεοφοβη. Λεω για τη φιλεναδα μου την Wei  που μου εστειλε προχτες το παρακατω e-mail.

Hi Despina,

Happy Eikosti-pempti Martiou to you.  How about lunch this Friday or next Tue?

p3270063

Wei

So we went out to lunch today.   Wei  who is the sweetest girl China ever exported to the United States, some time ago, when she went to the Beijing Olympic Games, she brought back for me a set of pins with the official mascots of the games in their official bag.  Today during lunch she asked me:

Did you make a post about the pins?

I said, oh no but I will do it as soon as I go home.  So here I am Wei darling.  I am wearing the beautiful pins on my blouse.  See!!

pins

..and here is the official bag.

p3270051

I am copying from the games website the pictures and the symbolism of all these cute characters.

img214108292

In China’s traditional culture and art, the fish and water designs are symbols of prosperity and harvest. And so Beibei carries the blessing of prosperity. A fish is also a symbol of surplus in Chinese culture, another measure of a good year and a good life.

The ornamental lines of the water-wave designs are taken from well-known Chinese paintings of the past. Among Fuwa, Beibei is known to be gentle and pure. Strong in water sports, she reflects the blue Olympic ring.

img214108293

Jingjing makes children smile — and that’s why he brings the blessing of happiness wherever he goes. You can see his joy in the charming naivety of his dancing pose and the lovely wave of his black and white fur. As a national treasure and a protected species, pandas are adored by people everywhere. The lotus designs in Jingjing’s headdress, which are inspired by the porcelain paintings of the Song Dynasty (A.D.960-1234), symbolize the lush forest and the harmonious relationship between man and nature. Jingjing was chosen to represent our desire to protect nature’s gifts — and to preserve the beauty of nature for all generations. Jingjing is charmingly naïve and optimistic. He is an athlete noted for strength who represents the black Olympic ring.
img214108294
In the intimate circle of Fuwa, Huanhuan is the big brother. He is a child of fire, symbolizing the Olympic Flame and the passion of sport — and passion is the blessing he bestows. Huanhuan stands in the center of Fuwa as the core embodiment of the Olympic spirit. And while he inspires all with the passion to run faster, jump higher and be stronger, he is also open and inviting. Wherever the light of Huanhuan shines, the inviting warmth of Beijing 2008 — and the wishful blessings of the Chinese people — can be felt. The fiery designs of his head ornament are drawn from the famed Dunhuang murals — with just a touch of China’s traditional lucky designs. Huanhuan is outgoing and enthusiastic. He excels at all the ball games and represents the red Olympic ring.
img214108295

Like all antelopes, Yingying is fast and agile and can swiftly cover great stretches of land as he races across the earth. A symbol of the vastness of China’s landscape, the antelope carries the blessing of health, the strength of body that comes from harmony with nature. Yingying’s flying pose captures the essence of a species unique to the Qinghai-Tibet Plateau, one of the first animals put under protection in China. The selection of the Tibetan Antelope reflects Beijing’s commitment to a Green Olympics. His head ornament incorporates several decorative styles from the Qinghai-Tibet and Sinkiang cultures and the ethnic design traditions of Western China. Strong in track and field events, Yingying is a quick-witted and agile boy who represents the yellow Olympic ring.

img214108296

Every spring and summer, the children of Beijing have flown beautiful kites on the currents of wind that blow through the capital. Among the kite designs, the golden-winged swallow is traditionally one of the most popular. Nini’s figure is drawn from this grand tradition of flying designs. Her golden wings symbolize the infinite sky and spread good-luck as a blessing wherever she flies. Swallow is also pronounced “yan” in Chinese, and Yanjing is what Beijing was called as an ancient capital city. Among Fuwa, Nini is as innocent and joyful as a swallow. She is strong in gymnastics and represents the green Olympic ring.

(*)  The post was written in English so Wei can read it.  Love you sweetie, and thanks for remembering my holiday.

georgetown my love

Κατηφοριζω την 30η οδο.   Μολις φτανω στην Ο street παιρνω τηλεφωνο απο το κινητο. Σουσαμι ανοιξε.  Και ανοιγει η μαυρη πορτα του γκαραζ, ναι αυτη εδω στη φωτογραφια απανω, και μπαινω μεσα.  Το γκαραζ ειναι παντα αδειανο γιατι η Σοφη δεν εχει αυτοκινητο.  Μας φιαχνει Ο Michael καφεδακι και  η Σοφη φερνει τις λιχουδιες απο την Madeleine.   Τρωμε μισο απο αυτο και μισο απο εκεινο.  Για να τα δοκιμασουμε ολα.  Κανονιζουμε να παμε οι δυο μας βολτα στα μαγαζια της Τζωρτζταουν.  Η Σοφη φοραει κιτρινα πεδιλα. Εγω παλι εβαλα κατι τακουνια!  Αν σκεφτεις οτι εχουμε να περπατησουμε σε καλντεριμια, δεν ηταν καθολου καλη ιδεα.  Μπορεις; μου λεει η Σοφη.  Οχι αλλα θα σε παρω αγκαζε και θα μπορεσω!  Στηριζομαι απανω της μεχρι να φτασουμε στην M street.  Μπαινουμε στο φιν φον αρωματοπωλειο και βρισκω την Ακουα ντι Παρμα μου την πορτοκαλενια.  Σταματαμε για λιγο εξω απο το υποδηματοπωλειο Hu.  Καθε ζευγαρι πανω απο 500 ντολλαρς. Παμε μεσα;  προτεινει η Σοφη.  Της λεω τι θα κανουμε μεσα, αφου δεν προκειται να παρουμε τα χρυσα γοβακια! Και ομως μπαινουμε και η Σοφη φερεται σα να ειναι ετοιμη να αγορασει ολοκληρο το μαγαζι.  Μπαινουμε σε ολα τα ωραια καταστηματα. Barneys New York , Ralph Lauren,  J. Crew,  Banana Republic.  Και αν ακουγα την Σοφη, τωρα θα ειχα μεινει απενταρη. Αχ σου παειιιι παρτο! Ααααχ εισαι κουκλα.  Λαντς στο Cafe Milano.  Μεσα σε ενα καταστημα, η Σοφη παρατηρει ενα δαχτυλιδι που φοραω με κιτρινη πετρα. Τι ομορφο ειναι! μου λεει. Κι εγω το βγαζω απο το δαχτυλακι μου και της το χαριζω. Γιατι την αγαπω πολυ τη φιλεναδα μου και ξερω οτι θα φυγει σε λιγες μερες.

Αυτη η ιστορια δεν ειναι σημερινη.  Δεν εγιναν ετσι τα πραγματα.  Σημερα κατηφοριζω την Wisconsin Avenue και στριβω δεξια στο παρκινγκ του εμπορικου κεντρου.  Περπατω μεχρι την 30η οδο και περναω απο το παλιο σπιτι της Σοφης. Οι φωτογραφιες ειναι σημερινες.  Ειμαι μονη μου, περναω απο το υποδηματοπωλειο Hu αλλα δεν μπαινω μεσα. Τρωω μονη μου στην περατζαδα του Dean and Deluca.  Δοκιμαζω ενα κιτρινο σακκακι στο J. Crew και κανενας δε μου λεει οτι μου παει. Δε το παιρνω κι εγω.  Η Σοφη ειναι στο ρετιρε της στο Παγκρατι.

Προς Σοφακι: Λοιπον επειδη ξερω οτι ερχεσαι και διαβαζεις καθε μερα αλλα ποτε δεν αφηνεις σχολια, σου φερνω ενα σωρο φωτογραφιες απο την 30η οδο.  Και στις επομενες αναρτησεις θα φερω και αλλες πολλες, μεχρι να μου γραψεις ενα σχολιο.  Θα σου φερω M, θα σου φερω Wisconsin, θα σου φερω ολη την Τζωρτζταουν.  Και τι δε θαδινα να περπαταγαμε παλι παρεα εκει. Και ειχε μια μερα αριστουργηματικη!  Αλλα το ηξερα οτι θα ημουν μονη και γι αυτο εβαλα ισια παπουτσια.

Προς μπολγκοφιλους/ες  Θα ειναι μια εβδομαδα αφιερωμενη στην Τζωρτζταουν.  Κυριως φωτογραφικη.  Καλη εβδομαδα σε ολους.