a tour of Italy

Washington DC might be the nation’s Capital, or even the ” planet’s Capital” as we Greeks like to call it but it has not been by far, a culinary capital for many years.  New York and San Fransisco hold the first and second places in this area, and all the other cities are making a serious effort the last few years to become somewhat decent.

I think the urge to have good food in Washington (and the suburbs) has mainly risen from the need to feed all these senators who come and go and work here during the week.  Twenty years ago, there was no decent place to eat in my neighborhood (even within a radius of fifteen miles). During the last ten years, there has been a serious effort, in DC, Maryland and Virginia to improve the culinary scene.  Renowned chefs are opening restaurants in the city, and many individuals with a “dream” are trying to establish themselves in the business.   This is not easy, and several of those open and close beat by economic crisis.

So today, when I see my neighborhood restaurant Ranazul featuring  events like A tour of Italy even on a week night,  this not only makes me feel good but hopeful for a chance to see more coming.

Ranazul is your basic tapas restaurant. They feature a large selection of cold and hot tapas which I have tried several times. Some I like ans some again (the fried variety) not. Very often however they organize a long dinner event with wine tasting which I really like. The combined effort of the chef Jamie Ayala and their sommelier Julie Dalton is always a feast for the senses. Last Thursday we went there tired to eat something nice fast and as we entered the place we found out that a feast was about to start. We decided to join and did not regret at all.

I am presenting  you here today  the five course dinner with Julie’s wine recommendations.

Creamy gratin endive, radicchio, prosciutto and Parmesan.

Stiftskellerei Neustift Abbazia di Novacella, Kerner ’09 – Alto Adige

despinarion’s note:  The combination of the tastes in the gratin dish was excellent, but the binding cream a little to the watery side.

Pan sauteed halibut on a bed of pumpkin risotto  and artichoke puree, topped with quenelle of tomato and olive tapenade.

Ceretto Arneis ’07 – Langhe, Piemonte

Note:  I tried a sip before the food arrived, and I thought, I would never be able to drink this pungy wine.  However a sip after tasting the halibut made a world of difference.  The wine became very pleasant.

The halibut was the best I had in years and the use of seasonal ingredients, like the pumpkin, discrete.

Sauteed scallops resting on a bed of a slice of pumpkin with oyster mushrooms, pearl onions and gnocchi in brown butter.

Galea,  Schiava ’08  ALte Adige


Seared beef tenderloin on a broccoli rabe bed with portabella mushroom ravioli, in a Chianti Classico reduction.

Banfi Cum Laude ’07 –  Toscana

Note:  Don’t cry for this Argentina, but the tenderloin was above and beyond!

Espresso soaked ladyfingers dusted in cocoa powder with mascarpone cheese, drizzled with espresso cream.

Felsina Berardenga Vin Santo  ’01 – Chianti Classico

Note:  Very tasty but too many words for a tiramisu.

Once again, my compliments to the team.

8171 Maple Lawn Blvd. Suite 170
Fulton, MD 20759
(301) 498-9666

Σας φιλω γλυκα!

Santa Lucia – Umbria (oταν η φυση και ο ανθρωπος εγιναν φιλοι)

Βρισκομαι στην Santa Lucia, στην Umbria, το καλοκαιρι του 2006.  Pre-blogging εποχη. Περιεργο γιατι τωρα αισθανομαι οτι το μπλογκ το ειχα απο παντα. Βρισκομαι στην Σαντα Λουτσια.  Μονο για μια μερα, για να παρακολουθησω καποιο workshop στη σχολη μηχανικων του Πανεπιστημιου της Περουτζια.   To workshop κρατα μερικες ωρες κι ετσι εχω την ευκαιρια να περπατησω στους δρομους της μικρης πολης γυρω απο το πανεπιστημιο.   Περπατω στην via Goffredo Duranti προς την strada Cappuccinelli και απο αυτη την βολτα ειναι οι περισσοτερες φωτιγραφιες  κατω.

Ο δρομος ειναι σχεδον ερημος, σπανια να περνα καποιο αυτοκινητο.  Οι μυρωδιες των κηπων δεξια και αριστερα μεθυστικες.  Ενας ευγενικος Ιταλος σταματα να με ρωτησει αν χαθηκα. Βεβαια ετσι που κοιτω σαν χαμενη και σα μεθυσμενη τη φυση σα χαμενο θα ημουν.  Τον ευχαριστω και του λεω οτι “Ιο παω στο Ουνιβερσιτά”  και φανταζομαι οτι με καταλαβαινει. Δεξια ενας λοφος με φυτεμενα αμπελια, ενα σκυλι με γαυγιζει  ανησυχο που μια ξενη εφτασε στα περιβολια του.  Συκιες μπλεγμενες με αγριες φτερες,  τοσο πρασινο σε αγκαλιασμενες περικοκλαδες και κατι που μοσχοβολα και δε καταφερνω να το εντοπισω.

Ενα παραξενο λουλουδι που δε το εχω ξαναδει,  κατι εγκαταλελειμμενα  σπιτακια με τερρακοτα τοιχους,  μποστανια παντου, κι ενα κομπρεσσερ να διακοπτει ποτε ποτε αυτη την παραδεισενια σιγη.  Οταν το βλεμμα γυρνα προς τα πανω,  βλεπει κυπαρισσια να μπλεκουν με πανυψηλα πευκα, κι οταν φευγει προς τον καμπο οι ηλιοι χαμογελουν ολοι μαζι, ολοι μαζι σε μενα.

Η βολτα αυτη ισως να ειναι μια απο τις πιο ομορφες βολτες που εχω κανει μεχρι τωρα στη ζωη μου.  Και γι αυτο αποφασισα εστω και αργα να τη μοιραστω εδω μαζι σας.

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες:  Κοιταξτε τη φωτογραφια στο τελος δεξια. Ειναι στον περιβολο του Πανεπιστημιου.  Ενας χωρος πεντακαθαρος, ησυχος, μεσα στη φυση, τελειο μερος για μελετη.  Τα παιδια ολα ευγενεστατα.  Να δωσουν πληροφοριες,  να εξηγησουν,  να κανουν χωρο να περασεις.  Αθελα μου κανω συνειρμους και συγκρισεις.   Χωρις να θελω να το αναλυσω το θεμα καταλαβαινετε.  Αυτα με πονανε λιγο. Σκεφτεται το ιδιο ενας ξενος επισκεπτης στην πολυτεχνειουπολη Ζωγραφου;  Ισως να το αναλυσω σε καποιο αλλο ποστ.  Ας σας αφησω για τωρα με  τις δικες μου αναμνησεις μεσα απο δεκαοχτω φωτογραφιες.  Με ενα κλικ βρισκεστε πιο κοντα στον παραδεισο.



τεσσερεις εποχες – quattro stagioni

Δεν υπαρχει αμφιβολια οτι η πλεον αγαπημενη “εθνικ” κουζινα στον κοσμο, ειναι η Ιταλικη.  Δεν αναφερομαι σε νουμερα γιατι τοτε ισως η κινεζικη να μας εβγαινε αποτομα και να μας εκανε ντριπλα στη μεγαλη περιοχη.  Αναφερομαι σε καθαρη απολαυση.  Ακομα, δεν υπαρχει αμφιβολια οτι ο απλουστερος τροπος να δοκιμασεις ιταλικες γευσεις ειναι επανω σε ενα λεπτο καλοψημενο στον ξυλοφουρνο ζυμαρακι. Σημερα το μπλογκ και η κυρα του, παραγγελνουν πιτσα γιατι η κυρα εχει χιλιαδες πραγματα να κανει και δεν θα προλαβει να σας φιαξει μπεφ μπουργκινιον και πατατες ντωφινουαζ!

Η πιτσα λοιπον εδω και μερικες δεκαετιες αποτελει το παγκοσμιο ουλτημεητ γευμα του συγχρονου αστου πασης ηλικιας και βαλαντιου.  Θα ελεγα οτι σε καποια ανυποπτη στιγμη εκει στη δεκαετια του ’70 αντικατεστησε το κλασσικο σαντουϊτς που ειδε μεγαλεια μεταπολεμικα.   Τωρα που γραφω αυτο το κειμενο, σκεφτομαι να αφιερωσω μια αναρτηση στα σαντουιτς.  Πρεπει να υμνησουμε την καθημερινοτητα μας.   Στην αρχη της καρριερας της η πιτσα εδω στην Αμερικη επεσε σε μαστρωπους και ποικιλους γκανγστερς , και καποια στιγμη εμφανιστηκε σε τηγανι με πολυ ψωμι και της παναγιας τα ματια σε τοπινγκς.  Η πιτσα … μου ελεγαν τοτε εκει στο Οχαϊο.. ανακαλυφθηκε στο Σικαγο.  Ναι απαντησα οσο και το φετουτσινι αλφρεντο ειναι ιταλικο.  Εκεινο που ποτε δεν καταλαβα ειναι,  πως η κακοποιηση ενος τοσο απλου και νοστιμου φαγητου, γινεται αρεστη και πολλες φορες αγαπητη.  Τι ειδους γευστικα κυτταρα μπορει να εχει καποιος, που τρωει ενα ζυμαρι ποτισμενο με ντοματα σαλτσα κονσερβας,  ξεραμενο πεπερονι, και αψητα μανιταρια και βλεπεις την αγαλλιαση στα ματια του!

Κυριολεκτικα οταν πρωτοηρθα στην Αμερικη ειχα παθει γαστρονομικο σοκ!  Τα πραγματα σημερα εχουν βελτιωθει κατα πολυ. Ο αμερικανος πιτσαδορος ανακαλυψε το λεπτο ζυμαρι, τον ξυλοφουρνο, την μοτσαρελλα μπαφαλλα και αλλες φιν φον πρωτες υλες.  Επισης ανακαλυψε την αντζουγια που ειναι το λατρεμενο τοπινγκ του δεσποιναριου .   Παρ’ ολα αυτα οι πιτσαριες του συρμου, ακομα να συνελθουν.  Και οχι μονο αυτο, αλλα εχουν απλωσει πλοκαμια σε ολο τον κοσμο.  Η κυρια που μοιραζοταν το ταξι μαζι μου στην Αθηνα το καλοκαιρι λεει στον ταξιτζη:  Αφησε με στο Πιτσα Χατ!  Ω θεοι και δαιμονες που πηγε το Πορτοφινο  των παιδικων μου χρονων;

Εκεινο ομως που ηταν το απολυτο ντηζαστερ εδω στο Αμερικα, ηταν οταν η καθε Νανσυ και Σουζαν .. αποφασισε να φιαξει πιτσα στο σπιτι για να βαλει αγνα και καλα υλικα.  Δεν μπορεις κουκλα μου, δε γινεται!  Ειναι μερικα πραγματα που δε φιαχνονται ποτε σπιτι και μεταξυ αυτων ειναι, η πιτσα, το σουσι, και  η κινεζικη γλυκοξυνη σουπα.  Παντα θα ψαχνουμε την τελειοτητα σε μερικες γευσεις, τρεχοντας στον καθε μαστορη που μας συνεστησαν.


μαργαριτα – margherita

Οι πιτσες που βλεπετε εδω ειναι απο μια μικρη πιτσαρια στην Περουτζια.  Ποια πριτιματε;  Τι θα πιητε μαζι;  Οχι ανανα δεν βαζουμε!

Σας φιλω γλυκα!

Frascati – IV – Villa Grazioli

P7080134 (768x1024)

Η βιλλα Γρατσιολι που σημερα λειτουργει σαν ξενοδοχειο (Παρκ) και χωρος δεξιωσεων, αποτελει  ιδιεταιρη ανατρηση για την καταπληκτικη της θεα και το ηλιοβασιλεμα της Ρωμης οπως φαινεται απο τα μπαλκονια του.

P7080144 (1024x768)

Frascati – III – the flea market

P7050708 (1024x768)

Σκηνες απο την Κυριακατικη αγορα αντικων και αλλων παλαιων αντικειμενων.  Αναρτηση αφιερωμενη στην μπλογκερ aremare που ζητησε να δει κι αλλες φωτογραφιες απο την πολη που επισκεφτηκε πριν δεκα χρονια.

P7050113 (1024x768)

Frascati – I – center

P7050756 (1024x768)

Villa Aldobrandini στο κεντρο της πολης

Στις φωτιογραφιες επανω, που φυσικα μπορειτε να μεγενθυνετε, βλεπετε την αποβαθρα στο σταθμο Τερμινι στη Ρωμη οπου ξεκινα καθε μιση ωρα το τραινο.  Ακολουθουν σκηνες απο την πολη.  Η κεντρικη πλατεια που φιλοξενουσε εκεινη την Κυριακη υπαιθρια αγορα με αντικες και αλλα παλια αντικειμενα.  Την Βιλλα Αλντομπραντινι, τον καθεδρικο ναο του Αγιου Πετρου,  την κεντρικη αγορα με την περιφημη σπεσιαλιτε της Φρασκατι, την porchetta (χοιρινο κρεας σε ρολο ψημενο στα καρβουνα με διαφορα μυρωδικα, οπως δεντρολιβανο και  σκορδο ).  Ακομα μπορειτε να παρετε μια ιδεα γιατι λεγεται η Φρασκατι “μπαλκονι στη Ρωμη” . Τελος βλεπετε και τον κεντρικο σιδηροδρομικο σταθμο της πολης.
P7050755 (1024x768)

βολτα στον κεντρικο δρομο που ειναι και μπαλκονι με θεα την Ρωμη

P7050710 (1024x768)

η κεντρικη αγορα

P7050121 (1024x768)

arrivederci Roma

Ειναι περιεργη η κατασταση “μπλογκινγκ” οταν εισαι σε διακοπες.  Κατ αρχας, ποσες φορες δεν σκεφτηκα, α!  να γραψω αυτο, να τους πω κι εκεινο. Ομως  στις διακοπες, το μυαλο δεν μαζευεται. Αυτες οι σκεψεις περνανε και εξατμιζονται την επομενη στιγμη.  Νομιζω οτι μερικοι απο σας ειναι πια η παρεουλα μου που με ακουει και ερχεται να δει τι κανω, και αυτο που κανω ειναι να ερχομαι να λεω μια καλημερα.  Ουτε σκεψεις καταγραφω, ουτε φωτογραφιες φερνω, ουτε εντυπωσεις γραφω. Αυτα πρεπει να καταλαγιασουν και να τα δω απο μια χρονικη αποσταση για να  τα φερω εδω.  Μπλογκινγκ σε πραγματικο χρονο στις διακοπες προσωπικα δεν μπορω να κανω σωστα.  Και ειναι κλασσικα θεμα συγκεντρωσης.

Μαζευω τα πραγματα παλι. Σημερα στις 12 πρεπει να αφησω το ξενοδοχειο.  Οι μετακινησεις ειναι χαμενος χρονος  στις διακοπες. Μα να μη μπορουμε να διακτινιστουμε σαν .. ανθρωποι!  Η Αθηνα τωρa με περιμενει.  (Δε μου το ειπε, αλλα το φανταζομαι!)  Καυτη και φασαριοζα οχι πολυ διαφορετικη απο τη Ρωμη.  Αλλα δικια μου!  Σας γλυκοφιλω και φερνω την δικη μου βερσιον απο την ταρατσα του ξενοδοχειου για λιγη δροσουλα.

P7020002 (1024x767)

οι παντιερες της Siena


Στα πλαισια των αναρτησεων με θεμα ” Που στην Ιταλια να παω φετος το καλοκαιρι ; ” παρουσιαζω σημερα  ενα οδοιπορικο στα στενοσοκακα της Σιενα.   Στην καρδια της Τοσκανης (πιο Τοσκανη απο την Σιενα δε γινεται) , η ωχρα και η τερακοτα φωτιζονται απο χρωματιστες πινελιες.  Εκτος απο τις κλασσικες παντιερες που ανεμιζουν παντου κατα τη διαρκεια των ιπποδρομιων το καλοκαιρι (Palio), αντιπροσωπευοντας τις συνοικιες που λαμβανουν μερος στους αγωνες,  μπορει ο επισκεπτης να θαυμασει και πιο προσωπικες σημαιες. Ετσι βλεπουμε το πουκαμισο του Ρομπερτο,  το τζην του Πιπο (Τζουζεππε τον λενε κανονικα) και το βρακι της Τσιντσιας  (τα ονοματα ειναι εντελως τυχαια).  Ο τουριστας που ψαχνει για σουβενιρ μπορει να βρει ανετα και παντιερες που απεικονιζουν τον Τζιμ Μορισσον η τον Τζεημς Ντην. Κι εμεις στην Ελλαδα θα μπορουσαμε να πουλαμε την Αντζελινα Τζολι στη Σαντορινη  την Μερυλ Στρηπ στη Σκιαθο και τον Νικολας Κεητζ στην Κεφαλονια, αλλα εγω πρεπει να σας τα λεω ολα;;;

Η σημερινη αναρτηση ειναι αφιερωμενη στην Ορφια που της ειχα υποσχεθει μια πολιτιστικη αναρτηση περι Τοσκανης.


Υ.Γ.  Δε λεω ανοιξη ειναι ακομα, αλλα το καλοκαιρακι σκαει μυτη αυτες τις μερες. Με αναλαφρη διαθεση θα ασχοληθουμε με θερινα θεματα,  δημοφιλεις προορισμους, ντοματες γεμιστες,  σαν ταν λοσιον και σαγιοναρες.  Με δυο λογια …

επερχὀμενου του θερους

βρισκοντος ωραιου μερους

μετα θειας και μαμας

θα πηγαινω εκδρομας

(ειμαι λατρις του Μποστ )

earthquake in central Italy

Το σημερινο δεν το ειχα προγραματισει.  Με στεναχωρεσε ομως και γραφω δυο λεξεις.  Τι σχολια να κανει κανεις σε τετοιες καταστροφες.   Ελπιζω να βρεθει το παλληκαρακι που αγνοειται ακομα. Τα ΜΜΕ τα ελληνικα το ρεζιλεψανε το θεμα,  sensationalism  μεσα απο τραγωδιες. Μεχρι που βγαλαν αχρηστα τα ιταλικα σωστικα συνεργεια.

Τις μικρες ωρες σημερα στην   περιοχη L’Aquila της κεντρικης Ιταλιας 130 χιλιομετρα ανατολικα της Ρωμης, σημειωθηκε ενας απο τους ισχυροτερους  και πολυνεκροτερους σεισμους  της γειτονος τα τελευταια χρονια.  6,3 βαθμους της κλιμακας ριχτερ σημειωσαν οι σεισμογραφοι και επιβεβαιωνει η υπηρεσια USGS (U.S Geological Survey). Αργοτερα καταγραφηκαν και μικροτερες σεισμικες δονησεις επιβεβαιωνοντας οτι  ο πρωτος, ηταν ο κυριως σεισμος. Οι δυο φωτογραφιες  που που ακολουθουν ειναι απο την Ιταλικη εφημεριδα Corriere Della Sera.  Περισσοτεροι απο 100 νεκροι και χιλιαδες αστεγοι ειναι μεχρι στιγμης ο απολογισμος. 

(Graffiti Press)

L'Aquila (Emmevì)

Στον χαρτη (USGS webpage) βλεπουμε ακριβως το επικεντρο του σεισμου.



Απο την ιστοσελιδα των TIMES (ανοιξε η γη και καταπινει)


Η προηγουμενη  δυνατη σεισμικη δονηση στην Ιταλια εγινε το Νοεμβρη του 1980 στην πολη Irpinia.   Σημειωμα απο τον αγαπημενο φιλο μας Ινιατσιο που κατοικει μερικα χιλιομετρα δυτικα απο το επικεντρο, στους προποδες της ορεινης περιοχης της Λ’ Ακουϊλα και που απαντησε στα ανησυχα μυνηματα μας.  Σεισμοι, λιμοι  και παντος ειδους καταποντισμοι.  Ας μην βρουν κι αλλους νεκρους. 

“Dear Erricos,

thanks, everything is ok with us but last night we and our house have been shaking around as crazy. It was the worst Earthquake we ever felt in our lives (including the one I felt in Pasadena about 22 years ago and the ones Sveta felt in Uzbekistan).  Perhaps Sir Francis Drake, idiorio, pera and co. did something about it?
Ignazio “

μια σταλια ουρανος


Αυτες οι χειμωνιτικες μερες, που ερχονται μετα τις γιορτες και πριν την ανοιξη,  ειναι κουραστικες και ατελειωτες.  Περισσοτερο  εδω,  που ουτε αποκριες εχουμε, για να δουμε καποιο μασκαραδακι να χαμογελασει το χειλακι μας,  ουτε το Πασχα γιορταζεται οπως μονο εμεις ξερουμε να το γιορταζουμε.  Η μονη προσμονη ειναι αυτη της ανοιξης.

Χιονιζει παλι σημερα το πρωϊ οταν ανοιγω τα ματια μου.  Λιγο ομως, απαλα, ετσι μονο για να πασπαλιστουν παλι τα δεντρα.  Η μερα το γυριζει μετα σε βροχη.  Μερες σαν κι αυτες, ειναι αυτες που γινονται τα περισσοτερα δυστυχηματα στους δρομους στατιστικα και πρεπει να προσεχει κανεις.  Στο γραφειο βυθισμενη σε αριθμους και αλγορυθμους, ακουω ενα δυνατο θορυβο.  Κοιτω απο το παραθυρο.  Ενα βαν ξεφευγοντας απο το δρομο, χτυπα πανω σε μια κολωνα με σηματα και βρισκεται με τη μουρη αναποδα στα μισα ενος λοφου.  Ευτυχως εκει μπροστα στα ματια μου – τεσσερεις οροφους πιο κατω- ο ανθρωπος ανοιγει την πορτα και βγαινει σωος.  Πιανουν γλιτσα οι δρομοι παντα με λιγη βροχη εδω.

Η μερα ειναι πολυ γκριζα και ψαχνω για μια σταλια καθαρο ουρανο.  Οι φωτογραφιες που φερνω σημερα ειναι ολες τραβηγμενες στην Τοσκανη.  Perugia, Sienna, Spello, Gubio, Santa Lucia.  Περιδιαβαινω τα στενα σοκκακια και λαχταραω να αποτυπωσω τα παραθυρα, τα μπαλκονια ,  τους φανοστατες, τις αψιδες, τις γλαστρες, ολα σε μια εικονα. Και οπως σηκωνω το κεφαλι και την καμερα, εκει με αιφνιδιαζει και μου  χαμογελα μια σταλια ουρανος.

Μεσοβδομαδα μες τη γκριζιλα της Ουασινγκτων,  θυμαμαι και αναπολω καποια περασμενα ταξιδια.

Σας φιλω γλυκα.