bistro St. Michaels

I am writing this post in English, because I promised my son Constantine and his dear friend K.

I found the bistro St’ Michaels in my internet searches, looking for a nice place to have dinner  in the St’ Michael’s area during my Easter escape at Tilghman island.  It seemed as the best choice considering the reviews and the chef”s credentials.  So I made reservations for Good Friday,  my first night in the area.

We arrived exactly at 7:30 and we were warmly welcomed by the staff.  The bistro is a warm and cozy place with the “appropriate”  bistro furniture, colors and decorations. It is a change in the small village of St. Michael’s where the visitor can find many seafood places to dine.  The bistro also features a seafood bar, and the only reason I did not try it, was the fact that I had fresh seafood  in another place as lunch that same day.  The menu is somehow limited  to five entrees, five starters and six small plates, but I do not consider this bad, because the less you find on the menu, the more attention the chef pays to each creation.  The menu changes probably often, and I consider this great as seasonal changes ensure better tasting plates. The only thing I have to say is that they should update their web site menus to reflect what they serve.  What is now on the site is probably an older menu.

On the table when you arrive, there is already a bowl with some olives and pickles. Those were  probably there for a while, as they have lost their freshness and crispiness, especially those cornichons.   Also the bread comes promising in the form of hot  rolls with crispy crust, but they are not baked well inside.

We decided to start with two small plates.  Beets and apples with Dijon vinaigrette and hummus with basil and goat cheese.  The first dish was a pleasant surprise. The  beets and the apples and some pieces of cucumber  were dressed by a vary tasty and smooth sauce.  The hummus also was excellent and definitely homemade,  and I never thought before of combining it with goat cheese.  The only thing I would change in this plate would be to replace the crackers on the side with toasted pita, the classic hummus accompaniment.

I noticed in the small plates the selection ” greek yoghurt with honey and pistachios”  As a matter of fact someone ordered it from the next table and it looked good,  however greek yoghurt with honey is rather a dessert plate and the yoghurt tends to fill up one’s stomach quickly,  cutting  the appetite for the main course.

My partner  and I both selected the same entree.  The cod and shrimp on a bed of jasmin rice.  On a good Friday none of us wanted to eat meat.  The combination of all these plus some small red peppers was very delicate.  I would salt the fish filet a bit more before cooking it.  The sweetness of the rice,  the sweet flesh of the fish, and the sweet peppers,  were missing something that would satisfy our “mediterranean taste buds” .

My personal disappointment was the Creme Caramel.  I have tasted so many creme caramels since I was a child, and some I like some I do not. But this one did not have any caramel.  Instead there was a light syrup in the plate.  Also I am not really sure that it was made from scratch as it was missing the silky taste.  I decided to share the lack of burned caramel with the waitress, and she was very polite inquiring the reasons I did not like the dessert.  I tried to explain and I hope that my concerns went to the chef.  They took off the creme caramel from our bill, although that was definitely  not my intention. My honest intention was to state that a creme caramel should have ..caramel instead of syrup.

My partner’s warm chocolate cake with hot fudge, creme anglaise and vanilla ice cream was too sweet, but probably good to satisfy the “sweet american tooth”.

The service was very cordial and all the staff very attentive, and quick.  The meals arrived at nice intervals,  the wine list covered nicely all the dishes on the menu.

Also I want to say, that I am by no means a food critic.  I often write on this blog restaurant reviews, based only on my experience of many travels.  and my mediterranean heritage.

Bistro StMichaels

403 South Talbot Street
St Michaels, MD 21663
(410) 745-9111


It has been there, in the corner of Elm and Woodmont Avenue  in Bethesda for some years now. Every time we were passing by, I was thinking ” this is a place I want to visit” .That wish came true on Christmas Eve when we went there with Daphne and Teddy. Traditional Spanish tapas, paella are Jaleo’s characteristic foods. The setting is modern (more modern than my cosy likings), but the windows offer a great view of the Christmasy Bethesda with decorated shops and people strolling on the sidewalks.

Jamón Ibérico , Jamón Serrano, Chorizo, Lomo embuchado

The introductory selection of Spanish cured meats and Spanish rustic cheeses is a great beginning. The tapas we ordered were all excellent.

Chorizo casero tradicional

Patatas bravas with spicy tomato sauce and alioli, tortillas, lamb chops, shrimp, sausage, and the most fantastic bacalao croquettes with an aioli sauce. This was a close variation to our Greek “Bakaliaro skordalia” . The crostini with tomatoes and anchovies were mouth tantalizing and the stuffed peppers with cheese sweet and tangy.

Gambas al ajillo

Jaleo’s deserts were very good too with Teddy’s tangerine sorbet being on the top of my list. Jaleo which has two more restaurants in the area belongs to the founder of Zaytinya, Jose Andres. We had a great dining experience and I would like to visit it soon again.  Oh I forgot one thing!  Their dipping olive oil was so aromatic that we kept on ordering.. more and more bread!


7271 Woodmont Avenue
Bethesda, MD 20814
Tel (301) 913-0003
Fax (301) 913-9137

Σας φιλω γλυκα!

Kellari – New York comes to Washington

Kellari, 1700 K St Washington, DC 20006-3817 – (202) 535-5274

A quick review in English.

On a Sunday afternoon, the town looks like a ghost town, the place is almost empty but completely dysfunctional.  It takes more than half hour to bring the appetizers and an hour and a half for the main course.  The saganaki and the greek sausage excellent, everything else unimpressive.  I want to visit the place once more for dinner on a Friday night after two or so months to give it a chance to organize the kitchen and the service.  The place is recommended for the fresh imported fish. I hope that will be better. So far, I did not see or ate anything to support all the positive  reviews.

Η Κ street παρ’ ολο που βρισκεται στο κεντρο της Washington, εκει που περνα την ημερα του ο κοσμος που εργαζεται για την ομοσπονδιακη κυβερνηση, δεν ειχε καποιο εστιατοριο να βριθει απο ζωη τα μεσημερια. Ετσι περιπου γραφει στην κριτικη του για το Kellari DC ο Tom Sietsema την περασμενη εβδομαδα στην Washington post. Και συμπληρωνει οτι, την ημερα που το επισκεφθηκε, δειπνουσε εκει ο περαστικος απο την πολη μας Πατριαρχης Κωνσταντινουπολης Βαρθολομαιος, περιστοιχισμενος απο φρουρα.
Μετα απο τετοια εισαγωγη και μετα απο την μαλλον θετικη κριτικη, φυσικο επομενο ηταν να μας τραβηξει την προσοχη και να σπευσουμε να κανουμε κρατησεις για την Κυριακη το μεσημερι που μας περασε. Ηταν μια ηλιολουστη μερα, που εκανε την διαδρομη απο το Μερυλαντ μεχρι το κεντρο της Washington εξαιρετικα απολαυστικη. Κατεβαινοντας την 16η οδο τα φθινοπωρινα χρωματα ηταν μαγευτικα και δε σταματουσα να φωτογραφιζω, για να μπορεσω σε καποια επομενη αναρτηση  να σας τα δειξω.
Ηξερα για το εστιατοριο της Νεας Υορκης Kellari Taverna και διαβασα οτι αυτο ανηκει στην ιδια επιχειρηση. Η Νεα Υορκη παντα χαιρει καλης γαστρονομιας, και η Ουασινγκτων γενικα υστερει. Ετσι καθε τετοια κινηση, ειναι ευπροσδεκτη απο εμας και ακομα περισσοτερο οταν ειναι Ελληνικη η κουζινα.
Το εστιατοριο που ανοιξε πριν ενα μηνα περιπου, διαφημηζει για την Κυριακη brunch, και γι αυτο λοιπον βαλαμε πλωρη κι εμεις. Μαλλον ομως δεν καναμε σωστη επιλογη. Κι αυτο γιατι το κεντρο της Ουασινγκτων τις Κυριακες, ειναι η πολη φαντασμα. Ολα τα δημοσια γκαραζ ειναι κλειστα για τον φοβο των τρομοκρατων, και οι λιγοστες θεσεις στο δρομο φυσικα ειναι ολες πιασμενες. Με αφηνει ο Ερρικος να πιασω το τραπεζι και να βρει με την ησυχια του να παρκαρει. Μπαινω σε ενα χωρο ευχαριστο αλλα.. αδειανο. Μια η ωρα μεσημερι Κυριακης, μονο δυο παρεες ετρωγαν ηδη. Με οδηγει η κοπελλα της υποδοχης στο τραπεζι και την πληροφορω οτι περιμενω παρεα σε λιγα λεπτα. Η σωστη ερωτηση.. τι νερο προτιμω, και ο σερβιτορος παει να αφαιρεσει το εξτρα σερβιτσιο. Του λεω οτι περιμενω παρεα σε λιγα λεπτα. Ερχεταιτ ο bus boy και φερνει το νερο και παει να παρει το δευτερο σερβιτσιο. Του λεω οτι περιμενω παρεα σε λιγα λεπτα.
Εν τω μεταξυ ερχεται και ο Ερρικος μπαϊλντισμενος απο την αγραν παρκινγκ και συγχρονως εισβαλλει στο εστιατοριο μια παρεα απο 16 Αιθιοπες που ηρθαν μαλλον κατι να γιορτασουν. Ετσι εχουμε τωρα πριπου 22 ατομα σε ενα χωρο που μπορει να φιλοξενησει πανω απο 120. Το ματι μου παιρνει τρεις σερβιτορους, δυο σεφ, ενα μπαρμαν κι ενα μανατζερ. Δινουμε παραγγελια πριν απο την μεγαλη παρεα. περιπου στις μια και δεκα. Στην αρχη ερχονται τα προκαταρκτικα μπιρμπιλικια τυ μαγαζιου που ηταν, ενα καλαθακι με γλυκα κρουασσανακια και μαφινς και μια πιατελιτσα με τρια γλυκα spreads. Το ενα ηταν μαλλον cream cheese με κατι που δε καταλαβα, το αλλο μερεντα (!) και το τριτο βουτυρο χτυπημενο με λιγη φραουλα. Τωρα για να πω την αμαρτια μου, παρ’ ολο που ακομα σερβιραν brunch, αυτα τα γλυκακια θα τα προτιμουσα το πρωϊ με τον καφε μου.

Για ορεκτικο παραγγελνουμε σαγανακι και σπανακοπιττακια.  Τα ορεκτικα εφτασαν στις 1:45, περισσοτερο απο μιση ωρα απο την ωρα της παραγγελιας. Εν τω μεταξυ γνωρισαμε και τον μανατζερ τον κυριο Φ. που το καταλαβε οτι περιμεναμε με τις ωρες και δικαιολογηθηκε οτι οταν δεν εχει κινηση αποσυντονιζονται στην κουζινα.  Ο αποσυντνισμος αυτος ειχε σαν αποτελεσμα να σερβιριστει πρωτα η μεγαλη παρεα που παρηγγειλε μετα.  Το σαγανακι ηταν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ.  Φιαγμενο με κεφαλοτυρι. Δε λεω μου αρεσουν κι αλλα τυρια οπως το χαλουμι, η το κασερι, αλλα αυτο το σαγανακι ηταν τελειο.  Φυσικα δεν ελειπε και η θεατρικη φλογα που αναψε με κονιακ Μεταξα κι εσβησε με λεμονακι.

Οι σπανακοπιτες μπορει να φαινονται ομορφες, αλλα κατα τη γνωμη μου ηταν ξαναζεσταμενες, μπορει και χτεσινες.  Το φυλλο δυσκολα κοβοταν και μασιοταν. Το δε εσωτερικο φυλλο ηταν ζυμαρι.

Για κυριως πιατο παραγγειλαμε και οι δυο απο το brunch menu.

Αυγα με μελιτζανες:  Ψημενο ψωμακι, μελιτζανα στο γκριλλ,  αυγα ποσε με σαλτσα Ολανταιζ , ντοματα και ριγανη απο τον Ταϋγετο (!), πρασινη σαλατα και πατατες fingerling.   Αυτη ηταν η επιλογη του Ερρικου.

Eggs Ulisses για μενα. Μια μεριδα απο τα ιδια αλλα εχουμε ενα μικρο μπιφτεκακι απο αρνισιο κιμα και η σαλτσα ειναι τζατζικι.   Να πω την αμαρτια μου παλι,  δεν ενθουσιαστηκα.  Το πιατο του Ερρικου ηταν πιο ντελικατο γευστικα.  Οι πατατες παρ’ ολο που απο μονες τους αυτη η ποικιλια ειναι νοστιμη, ειχαν μια επιπεδη ακαθοριστη γευση.  Ο Ερρικος που  δεν μπορει και χωρις λιγο.. κρεατακι παρηγγειλε και τα χωριατικα λουκανικα και τα βρηκε εξαιρετικα.

Το κυριως γευμα εφτασε στις 2:30, μιαμιση ωρα μετα την παραγγελια.  Το γευμα  συνοδευτηκε με  ενα ποτηρι αφρωδες  λευκο ” Ωδη Πανος”  του Σπυροπουλου που θα επρεπε να ηταν καλο οταν εμφιαλωθηκε γιατι σε μας φανηκε corky.   Τωρα ολα αυτα μπορει να σας φαινονται υπερβολικα, αλλα κι εγω ειμαι πιο αυστηρη οταν προκειται για Ελληνικο φαγητο και μαλιστα αξιωσεων που μας αντιπροσωπευει εδω.  Και οπου κι αν βρισκομαι, η αναμονη μιαμιση ωρα για να φαω, με χαλαει, ιδιεταιρα οταν το μαγαζι ειναι αδειο.  Εν τω μεταξυ ο μανατζερ ξαναζητησε συγνωμη.

Δεν ειμαι ανθρωπος που απαιτω. Ποτε δεν απαιτω κατι. Αλλο προσδοκια και αλλο απαιτηση. Οταν ομως δεν ειμαι ευχαριστημενη θα το γραψω. Εαν με ρωτησουν θα το πω. Καθομαι και προσπαθω να απολαυσω οτι μου προσφερουν.  Μπορει εαν ημουν μανατζερ και γνωριζα Ελληνες που τους επρηξαν στο κακο σερβις (το νερο δεν ανανεωθηκε παρα μονο οταν αδειασε το ποτηρι και ζητησαμε εμεις)  ισως λεω να κερνουσα ενα γλυκο. Τις καθημερινες,  ειμαστε γεματοι, λεει ο μανατζερ, τους διωχνουμε.  Τους διωχνετε και τις Κυριακες λεω απο μεσα μου.  Γλυκο δεν παραγγειλαμε για να μη περιμενουμε μεχρι τις 4:00.   Στην εξοδο υπαρχει ενας δισκος με μπουκιτσες μελομακαρονα και κουραμπιεδακια. Ωραια λεπτομερεια.

Παμε τωρα να δουμε και τον εσωτερικο χωρο λιγο.

Μετα απο ολα αυτα που εγραψα, θελω να ειμαι δικαιη. Θα δωσω δυο μηνες ακομα στο Κελλαρι και θα παω για ψαρι ενα βραδυ Παρασκευης.  Να εχει στρωσει το προσωπικο, να εχει μπει η κουζινα σε μια ροτα.  Η πρωτη μου εντυπωση απογοητευτικη, αλλα και οι κριτικες οι θετικες που διαβασα με προβληματιζουν.

Εδω βλεπετε τον Ερρικο χαμογελαστο!  Ειναι γιατι ακομε δεν εχε δει την κληση που του εβαζε η τροχονομα καθως πλησιαζαμε  στο αυτοκινητο (μιλαμε για 2 λεπτα)  επειδη ο ποπος του εξειχε 20 ποντους πισω απο την κοκκινη πινακιδα.  Να ανοιγετε τα  παρκινγκ της φωναξε, κι εκεινη του απαντησε, κανονικα ειναι $50 αλλα σου εκανα σκοντο μονο $30.

Σας φιλω γλυκα.



Επι τελους τα καταφερα να καθησω δυο ωρες, και να δω το τρισχαριτωμενο εργο κινουμενων σχεδιων Ratatouille, παρ’ ολο που εχει κυκλοφορησει εδω και δυο χρονια.

Ο αξιολατρευτος αρουραιος  Ρεμυ,  με ιδιεταιρη κλιση στην υψηλη γαστρονομια,  οδηγειται απο το πνευμα του μεγαλου σεφ Gusteau, απο τη γαλλικη επαρχια, στο κεντρο του Παρισιου, οπου ο πρωην ναος της γαστρονομιας του κινδυνευει απο τις εμπορικες βλεψεις του καταχθονιου Skinner.  Ο Ρεμυ γνωριζει το garbage boy Linguini, που τυχαινει να ειναι γιος του μεγαλου σεφ, και συνεργαζεται μαζι του, βοηθωντας τον να δημιουργησει πιατα, που αρχιζουν να δινουν στο εστιατοριο την παλια αιγλη του.  Στην ολη ιστορια καθοριστικος ειναι και ο ρολος του μεγαλου (αυστηρου μεχρι κακιας) κριτικου Anton Ego, που  τον ζωντανευει η φωνη του Peter o’Toole.

Ο Ρεμυ ανακαλυπτει οτι ο Λινγκουϊνι ειναι γιος του Γκαστω, χωρις ομως να εχει κληρονομησει και το χαρισμα της μαγειρικης.  Μεσα στην τρελλη πλοκη που οδηγει στην αναβιωση των καλων ημερων του παρισινου εστιατοριου, και στην αναδειξη του αρουραιου στη θεση που του ανηκει,  θαυμαζω την απιστευτη τεχνη της animation στον κινιματοφραφο.  Οι εκφρασεις, οι κινησεις και οι ζωντανες εικονες μεσα απο την ταχυτητα που χαρακτηριζει παντα τα κινουμενα σχεδια.  Το βιντεακι που βρηκα στο youtube, ειναι ενα μικρο  δειγμα της τεχνης πισω απο τα παρασκηνια.

Το εργο εκτος απο πλοκη,  θετει και τα ερωτηματα: Πρεπει να ακολουθουμε τα ονειρα μας;  Ανηκουμε μονο στον περιορισμενο μας κοσμο;  Μπορει ο καθενας να κανει το ονειρο του πραγματικοτητα (να μαγειρεψει);  Και φυσικα θριαμβευει η θετικη σκεψη.  Εχει και αισθημα στο εργο. Ο Λινγκουϊνι ερωτευεται την ανερχομενη σεφ Κολεττ, που προσπαθει να αναδειχθει σε ενα περιβαλλον καθαρα ανδρικο.

Στο τελος του εργου, μεχρι και ο Αντον Ηγκο παραδεχεται την αξια του αρουραιου σε ενα συγκινητικο επιλογο. Τον παραθετω:

Anton Ego: In many ways, the work of a critic is easy. We risk very little yet enjoy a position over those who offer up their work and their selves to our judgment. We thrive on negative criticism, which is fun to write and to read. But the bitter truth we critics must face, is that in the grand scheme of things, the average piece of junk is probably more meaningful than our criticism designating it so. But there are times when a critic truly risks something, and that is in the discovery and defense of the new. The world is often unkind to new talent, new creations, the new needs friends. Last night, I experienced something new, an extraordinary meal from a singularly unexpected source. To say that both the meal and its maker have challenged my preconceptions about fine cooking is a gross understatement. They have rocked me to my core. In the past, I have made no secret of my disdain for Chef Gusteau’s famous motto: Anyone can cook. But I realize, only now do I truly understand what he meant. Not everyone can become a great artist, but a great artist can come from anywhere. It is difficult to imagine more humble origins than those of the genius now cooking at Gusteau’s, who is, in this critic’s opinion, nothing less than the finest chef in France. I will be returning to Gusteau’s soon, hungry for more.


P.S.1 Ερωτευτηκα τον Ρεμυ

P.S.2 Το Παρισι ειμαι μαγικο παντα