Περασε ακομα μια Πασχαλια

Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Στην “πρωτευουσα” την Μεγαλη Παρασκευη ηταν σκοτεινα και εβρεχε.  Ετσι οπως της πρεπει. Τις τρεις επομενες ημερες, βγηκε ενας τεραστιος ηλιος. Ο ηλιος στην “πρωτευουσα” ειναι πολυ λαμπερος. Κι ενω συνηθως ο ουρανος μας εχει μικρα συννεφακια, εφυγαν κι αυτα και εμεινε καταγαλανος.  Ενα τελειο φοντο για τα βαθεια μωβ λουλουδια της κουτσουπιας (Juda’s tree)  που σημερα (Δευτερα του Πασχα) εχει ανοιξει ολα της τα λουλουδακια. Η ομορφια της κουτσουπιας ειναι πως τα μπουμπουκακια βγαινουν μικρα μικρα κολλητα στα κλαδια και μαρτυρουν πως η φυση ειναι μοναδικη καλλιτεχνις .


Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Δεν ειναι σημαντικη γιορτη εδω, κι ετσι εγω που μεγαλωσα με Πασχαλιες χρωματιστες και μοσχοβολιστες,  ζωγραφιζω οσο μπορω αυτες τις μερες. Η φυση ζωγραφιζει εξω κι εγω μεσα.


Εμπνεομαι απο το παραμικρο. Στο φεησμπουκ πριν λιγες μερες η αγαπημενη μου Πηνελοπη του Τζωνυ φιαχνει λαμπαδες για τα παιδια της.  Ειναι πολυ πολυ ομορφες και τρεχω να βρω κορδελλες.  Τις κορδελλες απο δωρα τις φυλαω μεσα σε μια παλια μπλε κεραμεικη τσαγιερα. Παντα βρισκω κατι εκει.  Το δεσποιναριον κανει παντα ανακυκλωση. Οι παλιες κορδελλες σιδερωνονται και φιαχνουν ενα ωραιο δωρο η στην προκειμενη περιπτωση λαμπαδες.


Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Τα Jelly Beans ειναι οι κλασσικες πασχαλινες καραμελλιτσες.  Ομως για μενα τα βοτσαλακια που εβρισκα μεσα στα κοκκινα μεταξωτα αυγα δεν συγκρινονται με τιποτα.  Που πηγαν και χαθηκαν μερικες γευσεις; Φοβαμαι οτι δε θα τις ξαναβρω ποτε.  Καλα τα Jelly Beans, ομως το παιδι μεσα μου αποζητα τις γευσεις της δικης μου αθωοτητας.

Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Τις εχουμε αναγκη τις γιορτες σαν ενα διαλειμμα στην καθημερινοτητα.  Τις γιορτες χαιρομαστε, αγαπαμε, γινομαστε πιο ανθρωποι.  Μαζεψα τους αγαπημενους μου και τους εφιαξα ενα σωρο καλουδια.  Στολισα το σπιτι με ανοιξιατικα λουλουδακια.

Δεν μπορω να φερω τις μυρωδιες εδω. Φανταστειτε να μυριζετε την εικονα που ακολουθει;

Περασε ακομα μια Πασχαλια.  Βαδιζουμε ολοταχως για καλοκαιρι τωρα.  Ηδη Δευτερα σημερα και 7 το απογευμα ο υδραργυρος δειχνει τους 30 βαθμους.  Δεν πηγαινω στη δουλεια σημερα. Θελω να χαρω λιγο αυτο το πρωϊμο καλοκαιρακι.  Αυτη την ηρεμια μετα τη γιορτη.  Να χαζεψω, να διαβασω, να ονειροπολησω.  Με παιρνει ο υπνος στη λιακαδα,  ξυπναω εντελως χαλαρη.  Η επομενη της γιορτης μπορει να ειναι εξ ισου ομορφη με τη γιορτη.  Πιανω κουβεντα με το βατραχακι στο φραχτη.

Περασε ακομα μια πασχαλια του λεω!

Κουαξ μου απαντα.

Σας φιλω γλυκα.


salix caprea and other spring sprouts

National Geographic στον κηπο μου και παλι, αυτη τη φορα με χλωριδα.  Το πρωτο δεντρο που ανθιζει την ανοιξη εχει το χαριτωμενο ονοματακι, salix caprea.  Σε λεξικο δενδροκομιας το βρισκω και σαν ειδος ιτιας.  Ιτια ομως εμεις λεμε την κλαιουσα η οποια ευδοκιμει στα χωματα της “πρωτευουσας” αλλα οχι στον κηπο του δεσποιναριου.   Τα λουλουδακια ειναι χνουδωτα και γρηγορα τα σκορπα ο αερας δινοντας τοπο σε φρεσκα μικρα καταπρασινα φυλλαρακια.  Τωρα που σας γραφω ηδη το δεντρο εχει γεμισει.  Τελος Απριλη το δεντρακι θα ειναι καταπρασινο.

Αναμεσα απο τα κλαδια της salix caprea το αγαπημενο φοντο της ανοιξης.  Το “καινουργιο πρασινο”.  Αυτο το φωτεινο χρωμα που κρατα μονο λιγες μερες και μετα ξεθωριαζει κατω απο τον ηλιο. Σκεφτομαι οτι ειναι κριμα, πολυ κριμα τα πιο ομορφα χρωματα στη φυση να κρατανε τοσο λιγο.

Και μετα βλεπουμε την λευκη ορχιδεα, το ροζ κυκλαμινο, την κατακοκκινη αμαρυλλιδα,  το καταπρασινο γιασεμακι,  το μωβ ρεικι και τη γαρδενια γεματη μπουμπουκια.   Οι μανολιες δεν ειναι τοσο εντυπωσιακες φετος. Τουλαχιστο οχι οσο τις περασμενες χρονιες.  Εχασαν εξι τεραστια κλαδια με τον παγο και οταν ανθιζαν ειχαμε αλλη μια παγωμενη βροχη που τους εκαψε τις μυτουλες.  Τα δεντρα ειναι εμφανως πιο αραια αλλα ελπιζω να δυναμωσουν.  Το 2011 ηταν κακο και για τις θιβετιανες μανολιες.

..and a bunch of airheads!

Σας φιλω γλυκα,  και παρακαλω αφηστε κατω τις καρφιτσες.

μια αναρτηση ολη δικη τους

Οι κροκοι ειναι τα πρωτα λουλουδακια που σκανε μυτη μεσα απο τον πετικα γυρω απο τα δεντρα μου τελος Φλεβαρη με αρχες Μαρτη.  Μικρες μικρες παρεουλες  σε ασπρο, κιτρινο αλλα κυριως σε ανοιχτο και σκουρο μωβ.  Ειναι το πρωτο σημαδι της ανοιξης και η πρωτη χρωματιστη πινελια στο χωμα οταν ολα ειναι ακομα σταχτια.  Φετος τους ειδα ξαφνικα στην αρχη του Μαρτη και ξαφνιαστηκα. Εδω και δυο εβδομαδες βγαινουν κι αλλα μπουκετακια εκει που περσυ δεν υπηρχαν. Οι μικροι αυτοι βολβοι πολλαπλασιαζονται κατω απο το χωμα και καθε χρονο φερνουν και καινουργια παιδακια. Εδω και δυο εβδομαδες ανοιγουν τα μπουμπουκακια τους το πρωι και κοιτανε τον ηλιο, και μολις σουρουπωσει, τα πεταλα κλεινουν και τα κεφαλακια γερνουν προς τα κατω.  Και ολο λεω, α μαραθηκαν, τι κριμα και την επομενη το πρωϊ παλι με ξαφνιαζουν.

Εν τω μεταξυ εχουν σκασει και τα μπουμπουκακια της μανολιας.  Με λιγη λιακαδα σε μερικες μερες η ανοιξη θα ειναι ορατη παντου.  Και φυσικα οπως καθε χρονο οι τρεις ωυφουλες μου θα κανουν διαδυκτιακη παρελαση.  Γιατι αυτες ειναι ισως η μονη αναρτηση που επαναλαμβανεται καθε χρονο.  Φετος μαλιστα που εκεινες οι  χιονοθυελλες  τους ρημαξαν τα κλαδια και τις τσακισαν,  ελπιζω μετα το κλαδεμα και την περιποιηση να μη μας απογοητευσουν.

Ετσι ενω ο ανθρωπος εχει βαλθει να αυτοκαταστραφει, η φυση δεν αλλαζει το προγραμμα της.  Καθε χρονο πανω κατω την ιδια μερα, η γη θα γενναει πρωτα τους κροκους, υστερα τους ασφοδελους και μετα τις τουλιπες.

Ειναι τοσα πραγματα που θα μπορουσα να γραψω εδω σ’ αυτο το μπλογκ.  Ομως αυτες τις μερες οτι και να σκεφτω ειναι κατι  λυπηρο.  Και δεν ειμαι γενικα ανθρωπος που θα εξορκισει τις λυπες με χαρουλες.  Κι αν σημερα γεμισα το ποστ με μικρους μωβ κροκους, δεν ειναι για να ζαλισω με τα χρωματα την γκριζιλα του κοσμου.  Δεν ειναι για να ξεχασω την πραγματικοτητα. Δεν ειναι για να αποφυγω τους προβληματισμους. Ειναι για να δειτε το πρωϊ οι φιλοι μου, ενα θαυματακι της φυσης και να θυμαστε οτι  ολα ξαναγινονται.


Σας φιλω γλυκα!

Απριλιατικο, Αη Γιωργιτικο

Σημερα παλι κατεβηκα μια βολτα στον κηπο για να δω απο κοντα τους ανθισμενους θαμνους και τα δενδρα.  Ειναι η δευτερη φαση της ανοιξης,  που αρχιζει οταν οι μανολιες ειναι πια καταπρασινες. Οι ασφοδελοι  μαραθηκαν.  Ο αερας ομως μοσχοβολα απο τις πασχαλιες.  Οι αζαλεες ανθιζουν, το δενδρο του Ιουδα γεμιζει μωβ λουλουδακια, και οι κισσοι βγαζουν καινουργια φυλλαρακια.

Οταν αγορασαμε το σπιτι αυτο το 2002,  ηταν κατακαλοκαιρο ο κηπος ηταν  ολος πρασινος. Δεν ειχα ιδεα τι ομορφια εκρυβαν οι Απριληδες, πραγμα που ανακαλυψα την ανοιξη του 2003.  Πρεπει να ομολογησω οτι τοτε ενθουσιαστηκα, και τα πρωτα χρονια προσπαθησα να ασχοληθω με τον κηπο.  Εκτος απο μερικα κλαδεματα (αυτα που εφτανα) γρηγορα αναγκαστηκα να παραιτηθω για τους εξης λογους.  Δεν φτανω το 80% των θαμνων και δενρδων,  η κοπρια και ο πετικας ερχονται σε βαρεια τσουβαλια που δεν μπορω να κουβαλησω,  και αν υποθεσουμε οτι μπορουσα, η δικη μου δουλεια 2 ωρων δε φαινεται.   Ετσι αφου περασα πολλα σαββατοκυριακα με ακαρπες προσπαθειες και ταλαιπωροντας τη σπονδυλικη μου στηλη,   παρεδωσα τα οπλα αλλου.   Η κηπουρικη μου ασχολια εχει περιοριστει στις γλαστρες, αλλα αυτη ειναι μια αλλη αναρτηση.  Το “γλαστρα weekend”  ειναι το επομενο.

Τον κηπο τον λατρευω τους Απριληδες.  Και καθε χρονο θα φερνω τα χρωματα,  τα αρωματα και τα απιστευτα σκηνικα της ανοιξης.  Ελπιζω του χρονου να ειναι πιο “ποιοτικες” οι φωτογραφιες.  Η μικρη Olympus παραδιδει τα οπλα καθε μερα και περισσοτερο.  Εχουμε φτασει να βγαζουμε μαζι 4 φωτογραφιες πριν μας προκυψει η ενδειξη “αδεια μπαταρια “.   Τι καθομαι.. δε θυμαμαι αν σας εχω πει  ποτε,  δυσκολα αποχωριζομαι τα αγαπημενα μου αντικειμενα.

Τελειωνει ο Απριλης,  τρεχει ο χρονος,  ησυχαζουν τα ηφαιστεια.  Ξημερωνει του Αη Γιωργη αυριο.  Δεν εχω κανενα Γιωργο, εκτος απο ενα παπου που δε γνωρισα.  Εχω ομως τρεις φιλους που γνωρισα εδω, και σ’αυτους αφιερωνω τη σημερινη αναρτηση.  Λουλουδια για την μελισσουλα, για τον Γιωργο Βαρβακη και για τον αγαπημενο μου Ζερβουλακο.

Σας φιλω γλυκα.

μεταμορφωση

Αγαπημενοι μου φιλοι, ειχα μαζεψει κι αλλες φωτογραφιες απο το ανατολικο Μερυλαντ για να σας φερω, αλλα τις βαζω  σε ενα αρχειο και τις σπρωχνω βαθεια βαθεια σε  φακελλους  του λαπτοπ, για πολλους λογους.  Ο κυριωτερος ειναι οτι βαρεθηκα ακομα κι εγω το ιδιο θεμα, τρεις αναρτησεις στη σειρα τωρα.  Καποια μερα που θα βρεχει (ρεηνυ ντεη δατ ιζ) μπορει να τις ξεθαψω για ποικιλια.

Με ολα αυτα την περασμενη εβδομαδα,  δεν σας ειπα για το σημαντικο  μας  ακραιο καιρικο φαινομενο.  Ο Απριλης γινεται Αυγουστος.  Αρχιζει με το Σαββατοκυριακο του Πασχα  που  ειναι ηλιολουστο. Η ζεστη ομως γινεται  αφορητη την Τριτη. Ο υδραρδυρος ανεβαινει στους 32 βαθμους.   Δεν ειμαστε καθολου προετοιμασμενοι.  Μολις πριν δυο εβδομαδες εγκατελειπω τις καπιτονε μποτες, και εκτος απο ενα ζευγαρι κοκκινες σαγιοναρες για μεσα το σπιτι, δεν εχω τιποτε αλλο. καλοκαιρινο  Δεν ειμαι και σαν τις Αμερικανες που τα εχουν ολα στην ιδια ντουλαπα, χειμωνιατικα, καλοκαιρινα,  μποτες, πεδιλα,  σορτς και παλτα.  Εχω μια ψι ιεροτελεστια καθε Μαη και καθε Οκτωβρη, στην αλλαγη των ρουχων, και ετσι βρισκομαι να κοιτω τις ζεκετουλες και να βγαζω την μπεμπελη.  Βαζω τη γοβα χωρις καλσον αλλα αποδεικνυεται κακη ιδεα αφου μου ταραξε το μικρο δαχτυλακι.

Η καλοκαιρια ομως εχει σαν αποτελεσμα μια επιταχυνση στην ανοιξιατικη πορεια της φυσης, αφου τα δεντρα ανθιζουν, μαδανε και βγαζουν φυλλα σε χρονο ντε τε!  Αρχιζω κι εγω να βγαινω σιγα σιγα απο τη χειμερια ναρκη. Μπορει να ημουν εδω και να εκανα αναρτησεις, αλλα ενα ζαβλακωμα το χειμωνα το παθαινω.   Απριλης στα νιατα του λοιπον κι αισθανομαι οτι ξανανιωνω κι εγω.   Εδω και εξι μερες βρισκομαι σε προγραμμα διατροφης (φιν φον ονομασια της διαιτας) και αισθανομαι σαν πεταλουδιτσα. Εχω βαλει και τον Ερρικο στη “διατροφη” και ελπιζω να αισθανεται σαν πεταλουδος παρ’ ολο που δε του φαινεται.  Το προβλημα με μενα ειναι να αντεξω μια κατασταση τρεις μερες,  αν γινει αυτο, μπηκα στο ρυθμο. Ειναι και που τρελλαινομαι για φρεσκα ανοιξιατικα χορταρακια και ματζουνακια και με βοηθα πολυ.  Στα αμεσα πλανα του Σαββατοκυριακου ειναι να φιαξω ενα ταψι σπανακοπιτα εμβαδου πλατειας Κοτζια, για να εχω να τσιμπολογαω.  Μου αρεσει και κρυα απο το ψυγειο.  Παω και κλεβω κομματακια σε ανυποπτους χρονους και ξαφνικα βρισκομαι στον παραδεισο. Ειναι ο συνδιασμος γευσης και “κακης πραξης”.

Στα αλλα αμεσα σχεδια του Σαββατοκυριακου ειναι μια επισκεψη στο φυτωριο της περιοχης, ενα ξεκαθαρισμα στις γλαστρες (βλεπε τοπ οπου γλαστρες εχουν μπλεξει με κισσους) και mingling  με κοπριες, μια συναντηση με δυο φιλες που φευγουν για την Ιταλια διακοπες,  και ισως ενα σουσακι (αν καταφερω να ξεκολλησω τον Ερρικο απο τα φορολογικα) που περιλαμβανεται κι αυτο στο “προγραμμα διατροφης”  αφου ειναι χαμηλο σε περιεκτικοτητα υδατανθρακων.  Και την επομενη εβδομαδα θα σας πω ποσα κιλα θα εχω χασει.

Δειτε την μεταμορφωση της μανολιας. Η αλλαγη πηρε μονο μια εβδομαδα!  Καλο Σαββατοκυριακο και σας φιλω γλυκα.

I am back (κλααααψ)

Γυρνω απο το ταξιδακι μου αρκετα εξαντλημενη.  Οι τελευταιες  μερες  ειναι απροσμενα ζεστες και ηλιολουστες για αρχες Απριλη.  Η θερμοκρασια ανεβαινει στους 27 βαθμους και οι βολτες στην εξοχη μετα απο το μπαφιασμα του Φλεβαρη και του Μαρτη μαλλον με κουραζουν.  Αισθανομαι σα να εχω καποια αφυδατωση.  Η μυτη και τα μαγουλα μου ειναι ροδοκοκκινα.  Βυθιζομαι σε διωρο υπνο που αντι να με συνεφερει,  με κανει να σερνομαι βραδυ Κυριακης. Φερνω ομως μερικες φωτογραφιες για Πασχαλινη αναρτηση για να μη μεινω με τη θλιψη της Μεγαλης Παρασκευης.

Εκει σε ενα Bed and Breakfast (στη φωτογραφια της επικεφαλιδας  φαινεται στο κεντρο), στο νησακι Tilghman στο Chesapeake Bay περναμε υπεροχα, αν και καθολου  Πασχαλινα συμφωνα με τα Ελληνικα προτυπα.   Εχω να σας γραψω τοσα πολλα μα τοσα πολλα, για καινουργιες γνωριμιες, για τις βολτες, για τις γκουρμεδιες και αλλα.  Σε επομενες αναρτησεις ομως, αρκει να μου περασει αυτη η εξαντληση η αποψινη.

Ως τοτε,  μερικα λουλουδια, μια μικρη κερασια που ανθιζει στον κηπο του πανδοχειου, και δυο “Κοκκορικοι”  απο μεταλλο αμερικαιν (*) , που συναντω στο χωριο St. Michael’s.  Με ευχες για Αγαπη στη ζωη ολων μας, σας φιλω γλυκα.

(*)  Η αγαπημενη εκφραση του μπαμπα μου, “μεταλλο αμερικαιν, νο μαυριζει νο σκουριεν”

θα υπαγω εις τους κηπους.. (the Friday garden report)

Ετσι σκεφτομουνα χτες καθως γυρισα μπαϊλντισμενη απο το γραφειο. Θα κανω μια βολτα στον κηπο, να μαζεψω λιγα λουλουδια για το σπιτι. Ειναι τοσα πολλα εκει αναμεσα στα δενδρα και τοσο μακρυα που δε τα χαιρεται κανεις, μονο ο Τσιπ και η Μπαμπι. Η ωρα αλλαξε σε μας πριν δυο εβδομαδες ηδη κι ετσι τα απογευματα μας ειναι πια ηλιολουστα. Ειχε και μια γλυκεια ζεστη που δε σε κραταγε μεσα με τιποτα. Κατεβηκα, μαζεψα τα λουλουδακια μου, χαζεψα απο κοντα τη μανολια που ηδη αρχισε να γινεται ροζ, φωτογραφισα το λουλουδι της κουφοξυλιας που ανθιζει πρωτη πρωτη,  και περπατησα πανω στα ξερα φυλλα.  Το βραδακι κατεβασα τις φωτογραφιες και αρχισα να γραφω αυτη την αναρτηση.  Στη μεση με πηρε ο υπνος. Παραδοθηκα.  Ετσι αποτελειωνω σημερα … κλικ.. publish.. και πολλα φιλια.

Willow – Κουφοξυλια

Στον πρωτο φιλο η φιλη που θα με επισκεφθει σημερα, προσφερω ενα μπουκετο ασφοδελους.

στην ωρα της!

Πιστη στο ραντεβου της με την ανοιξη, ουτε Εγγλεζα να ηταν.  Στις 21 του μηνα ακριβως, η αγαπημενη μου Θιβετιανη Μανολια σκαει το πρωτο ροζ μπουμπουκακι.  Η φωτογραφια εδω ειναι απο  το πρωϊ της Δευτερας, 22 Μαρτη.  Ο καιρος ομως ειναι μουρτζούφλης και βροχερος. Ετσι δεν μπορω να αποτυπωσω το γλυκο ροζακι σε ολο του το μεγαλειο.  Συμφωνα με τους γκουρου του καιρου,  ο ηλιος θα μας επιστεψει ξανα την Τεταρτη.

Ενταξει,  ξερω.. την μανολια σας την φερνω τετοια εποχη εδω και τεσσερα χρονια.  Ομως ειναι οτι πιο ομορφο εχω στον κηπο μου.  Ειδικα για αυτα τα δενδρα δε με πειραζει να επαναλαμβανομαι.  Και φανταζομαι να μη πειραζει ουτε κι εσας,  γιατι θα εχει και την σχετικη συνεχεια.

Της τρελλης θα γινει στην φυση τις επομενες μερες.  Μπορεις να καθεσαι να χαζευεις πως αλλαζουν ολα.  Ενα ακομα παραδειγμα ειναι ο θαμνος που αντικρυζω εξω απο το γραφειο μου, και που την Παρασκευη ηταν  γεματος μπουμπουκακια.  Δυο μερες λιακαδα και τα μπουμπουκια ανοιγουν, τα λουλουδια ωριμαζουν και ηδη  σκορπανε τα πεταλα.  Δειτε τον κι αυτον.

Αλλα νεα…

Τωρα τελευταια παρατηρω οτι ωρισμενα μπλογκς πληροφοριακης (προσωπικα θα ελεγα προπαγανδιστικης)  φυσεως μας εχουν ταραξει στα mails  και  στα links.   Τα ιδια που βλεπω εκει, τα βλεπω στα spam της Πρες που τα σταματα. βεβαιως . Φαινεται ομως οτι οι δημιουργοι τους ειναι αποφασισμενοι να τα γραψουν οπου μπορουν.  Φυσικα μπορω να τα φιλτραρω ακομα και στο mail,  ομως πραγματικα δυσανασχετω με αυτες τις μεθοδους.  Μεχρι κι ενα mail απο καποιο μπλογκ για τις ενοπλες δυναμεις μου ηρθε.  Κατα καιρους επαιρνα σκορπια τετοια μεηλς, αλλα τις τελευταιες δυο εβδομαδες, η κατασταση εχει παραγινει.

Εκοψα τη γιογκα.. α ναι δε σας ειπα ποτέ οτι αρχισα πριν αρκετες εβδομαδες να κανω γιογκα. Με ενα μικρο γκρουπακι τεσσαρων ατομων, εδω στη γειτονια.  Τοτε σκεφτηκα.. θα κανω μερικα μαθηματα και μετα θα παω με χαρα στο μπλογκ και θα τους πω τι ομορφα που ειναι.  Ερχομαι σημερα απαυδισμενη.  Δε ξερω πως το ειδε η δασκαλα και ποτε το αναβαλει, ποτε το αλλαζει οποτε την βολευει.  Βρισκω οτι δεν εχει μεθοδο και οσες φορες πηγα βαρεθηκα τη ζωη μου.  Δεν δυσκολευομαι να κανω τις ασκησεις αλλα ειλικρινα δε βρισκω σε τι μου κανουν καλο.  Χαλαρωση μπορω να κανω σε πεντε λεπτα μονη μου οταν θελω.  Γιατι το να ακουμπησω τον ενα αγκωνα με τον αλλο, η να μπουσουλαω σα γατα μου κανει καλο,  ιτς μπηγιοντ μη!  αν με ρωτησετε σημερα θα σας πω οτι ηταν χαμενος χρονος.

Σας φιλω γλυκα

les couleurs du printemps (*)

dd1 Σαββατο σημερα και το δεσποιναριον αποφασισε να ασχοληθει λιγο με θεματα ομορφαδας.  Πρωτα εκλεισα ραντεβου για την επομενη Πεμπτη για να κοψω λιγο τη μαλλουρα διοτι φερος την ανοιξη τα μαλλακια ειναι πιο κοντα και υστερα  αν συνεχισω ετσι σε λιγο δε θα με λετε δεσποιναριον αλλα Γενοβεφα.  (Ζενεβιεβ στο πιο φιν φον)

Πριν λιγο καιρο ειχα επισκεφτει στα καταστηματα Nordstrom μια γνωστη μαρκα καλλυντικων που παρασκευαζονται στο Παρισι (δε λεω ονομα, ας μη κανω και διαφημηση απροκαλυπτα, αλλα εχει ασπρο και κοκκινο χρωμα). Αφου με εξυπηρετησε η τρισχαριτωμενη Ελιζαμπεθ, με εβαλε να συμπληρωσω μια καρτουλα για να με ειδοποιει οταν εχουν σπεσιαλ προσφορες. Ετσι πριν δυο εβδομαδες μου εκλεισε ραντεβου με την makeup artist της ευρυτερης περιοχης για να μου δειξει τα καινουργια χρωματα. Ουτως η αλλως ειχα να ψωνισω και μερικα δωρακια στη μωλ και συνεδυασα τις δουλειες με μπωτε. Η μανδαμ αρτιστ ηταν μια στρουμπουλη καλλονη. Με μακιγιαζ διακριτικο, οποτε αμεσως καταλαβα οτι δεν προκειται να με κανει χρωματικως φαμ φαταλ. Καθομαι στο σκαμνι ντε μπωτε και με ρωταει η ωραια κυρια. Τι ακριβως θελετε να σας κανω; Την κοιτω ασκαρδαμικτι και απαντω μονολεκτικα: Ωραια! . Εκει ακριβως αρχισανε οι “υπερβολες ντε λα μπωτε”
-Μα εισθε ωραια, μα τι ωραιο δερμα. Τι χρωματα προτιματε;
-Δε θα σας πω τι προτιμω εσεις σαν καλλιτεχνις δειτε το κομπλεξιον μου και προτεινετε χρωματα. (Εμ αν ειναι να σου πω οτι προτιμω μωβ, να το βρασω το κονσαλτεησον, πες μου κατι καινουργιο)

Αρχιζει λοιπον το ταπ ταπ ταπ τουπ τουπ με πινελακια, σφουγγαρακια και ο καμβας ετοιμαζεται για να δεχτει την παλεττα της ανοιξης.
Εν τω μεταξυ κατα τη διαρκεια του σοβαντεπι, διαφορες αλλες καλλονες υπαλληλοι σταματουν, την φιλανε σταυρωτα και μου λενε: Τυχερη εισαι που σε μακιγιαρει η Σαρον! Ματς μουτς. Και μετα απο λιγο αντε παλι, ματς μουτς, εισθε χαρμα (το χαρμα αγγλικα μπορει να μεταφραστει απο στανινγκ εως μαρβελους, ολα τα ειπανε οι δικες σου). Και η μανδαμ Σαρον καθε τοσο ρωταει στην Ελιζαμπεθ. Μα δεν ειναι πολυ καλη; Και η Ελιζαμπεθ φυσικα συμφωνει! (Εδω που τα λεμε και οι δυο ηθελαν να πουλησουν προϊοντα, και στην πιο σκατοφατσα τα ιδια λενε!)
Πρεπει ομως να ομολογησω οτι η Σαρον κανει καλη δουλεια. Το τελικο αποτελεσμα με εντυπωσιαζει, ασε που για πρωτη φορα στη ζωη μου μου βαζουν ροζ κραγιον και μου αρεσει. ειναι  ο συνδιασμος του μολυβιου και του κραγιον που δινει ενα γλυκο μπορντω απο κατω κι ενα απαλο ροζε απο πανω. Κανει μια διχρωμια που αλλαζει απο το εξω προς το μεσα στα χειλη. Το κολπο αυτο με ενθουσιαζει. Τελος παντων ξασηκωνω κι αλλα τρυκ, οπως δυο χρωματα σε eye liner, συνδιασμο μωβ και μαυρο. Και πραγματικα οπως ζωγραφιζουμε σε ενα καμβα, ετσι και στο προσωπο, με καταλληλα χρωματα δινουμε φως, ανασηκωνουμε το βλεφαρο, και φιαχνουμε γωνιες, μεγαλωνουμε η μικραινουμε αποστασεις, και στο τελος καθε κοινη φατσα μπορει να γινει ωραια φατσα.
Τελειωνω λοιπον με τα μερεμετια, παιρνω τα μολυβακια μου και το καινουργιο μου ροζ κραγιον (που φοραω στην φωτογραφια), μου δινουν και κατι ωραια δωρα αντιρυτιδικες κρεμουλες τρε φιν φον και τραβελ σαϊζ,  και συνεχιζω την πρωϊνη μου βολτα.

pink

Οι μανολιες με το ιδιο ροζ κραγιον

Παιρνω ενα ομορφο δωρακι στην Ντεμπορα που εχει γεννεθλια σε λιγες μερες. Ειναι μια πασμινα σε γαλαζιο χρωμα, ιδιο με το χρωμα των ματιων της.  Το Νορντστρομ ισως ειναι το μονο μεγαλο  καταστημα που κανει δωρεαν αμπαλαζ δωρου και μαλιστα πολυ σικ. Ειναι ασημενιο κουτι και αλλαζει το χρωμα η το υλικο του φιογκου. Αλλοτε μεταξωτο, αλλοτε τουλι.

Χαζευω τα ανοιξιατικα τσαντικα.  Σαν καραμελλιτσες ειναι. Φλερταρω λιγο με ενα κιτρινο της Kate Spade  που μοιαζει με μπαουλακι, αλλα μου φαινεται πολυ μικρο. Το ροζ και το κιτρινο ειναι στην πρωτη γραμμη. Σε ενα μηνα θα αλλαξουν τα χρωματα παλι. Σε δουλεια να βρισκομαστε.

daffodil

Ο πρωτος ασφοδελος στον κηπο μου προτιμα κι αυτος το κιτρινο φετος την ανοιξη.

kr_rg1

Μπαινω σε ενα αρωματοπωλειο να δω αν εχει κυκλοφορησει κατι καινουργιο.  Περσυ τετοιο καιρο, καθε  σχεδιαστης που σεβεται τον εαυτο του, ειχε λανσαρει ενα τριανταφυλλενιο αρωμα.  Το δεσποιναριον απο ολα αυτα ειχε αγαπησει το Ροκυ Ροουζ του Βαλεντινο.  Φετος δεν βλεπω τιποτα, εξ αλλου εδω και μερικους μηνες εχω κολλησει στο Chanel elixir No 5.  Επιστροφη στα κλασσικα.  Παιρνει το ματι μου στα ραφια αλλο ενα αγαπημενο. Το Miss Dior Cherie. Ενα αρωμα τοσο παιχνιδιαρικο και τοσο γλυκο που θα μπορουσε να υπαρχει και σε γλυκο του κουταλιου.  Παιρνω το δειγμα και φςς φςςς παρφουμαριζομαι στους καρπους. Ετσι τωρα ειμαι και μακιγιαρισμενη και παρφουμαρισμενη.  Ωλ μεηντ απ εντ νο πλεης του γκοου. Ψεμματα, το βραδυ θα βγω να δειπνησω με παρεα. 

detkr

Για πρωτη φορα βγαινουν φετος αυτοι οι υπεροχοι ριγε κροκοι στον κηπο και τους ανακαλυπτω σημερα.  Σιγουρα τα πιο ομορφα χρωματα δεν ειναι ουτε στη μωλ ουτε στις σκιες των ματιων μου. Ειναι στη φυση.

p3190004

Ανακαλυπτω ενα καινουργιο προϊον σε γαλακτωμα καθαρισμου και τονικ. Και μαλιστα  ελληνικο.  Της γνωστης μαρκας των φαρμακοποιων. Λεγονται Ματέρια Χέρμπα.  Απο βοτανα.  Μοσχομυριζουν δροσια και σκεφτομαι οτι οταν τελειωσουν τα δικα μου, θα ερθω να παρω αυτα.   Το τονικ μου (που δεν ειναι αλλο απο χιωτικο ροδονερο, κοντευει να τελειωσει, αλλα με κουρασε το εντονο αρωμα του.  

Κανω μεγαλη βολτα στη μωλ. Περναω απο αρκετα αγαπημενα μου μαγαζια. Το  J. Crew , το Williams Sonoma οπου με το που μπαινω μουρχονται στο μυαλο οι μπλογκοφιλες Ευουλα και Μελισσουλα. Φαινεται οτι η τρελλα με τα καπκεηκς εχει αναβιωσει κι εδω τρομερα. Βλεπω καινουργια φορμακια σε σχημα μαργαριτας, ειδικα κουτακια σε παστελ διαφανη χρωματα που ειναι για να βαλεις μονο ενα καπκεηκ μεσα. Ολα πιτσικα, χαριτωμενα και η ζαχαρη να μυριζει εντονα. Στο ιδιο καταστημα ειδα οτι εχουν ωραια πασχαλινα καλουδια. Σκεφτομαι οι πρεπει να παρω μερικα πριν περασει το καθολικο Πασχα και εξαφανιστουν. Βλεπω και κατι υπεροχα κερια. Το ενα λεει οτι ειναι βασιλικος. Πραγματικα, το μυριζω και το βρισκω τελειο. Αλλα και το Mayer Lemon που ειναι το κινεζικο λεμονι -διασταυρωση λεμονιου και γλυκου πορτοκαλιου- ειναι εξαισιο.

krp

Ανοιξη εξω στη φυση, ανοιξη και στα μαγαζια. Οπου και να γυρισω να δω, υπαρχει ενα λουλουδατο μακρυ φουλαρι γυρω απο ενα ασπρο κοκκαλινο λαιμο. Βλεπω επισης τσιγγανικες φουστες, αλλα εχω ορκιστει οτι τετοια πραγματα εγω δε ξαναφοραω. Με τιποτα. Βλεπω φραμπαλαδες γαι γυριζω το βλεμμα αλλου. Βλεπω πρασινα κοκκαλινα γυαλια ηλιου και δε μ’ αρεσουν. Βλεπω πολυ γαλαζιο της μεσογειου (λουλακι σχεδον) και το λατρευω αλλα δε μου παει. Βλεπω περλες σε ολα τα χρωματα, σε ολα τα μηκη σε συνδιασμο με αλυσιδες, πολλα μαζι ολοκληρο κοσμηματοπωλειο σε ενα βελουδινο λαιμο. Αυτα μ’ αρεσουν. Σκεφτομαι να κανω συνδιασμους με τις περλες που εχω. Βλεπω ασπρα λινα και τρελλαινομαι. Παλι εκει θα καταληξω. Βιαζομαι να ζεστανει ο καιρος. Να βγω απο το μαυρο, το γκριζο και το καβουκι μου. Καποτε λατρευα τα φθινοπωρα, οταν το αντεχε η νιοτη μου. Τωρα η ανοιξη με γοητευει, γιατι μου θυμιζει τη νιοτη μου.
Σας φιλω γλυκα.

 

(*) οι τιτλοι φιν φον αναρτησεων γραφονται παντα αν φρανσε’