Skip to content

a city that was

September 21, 2011
Πριν δυο χρόνια όταν επέστρεψα απο το ταξίδι μου στην Αργεντινή, είχα γράψει ένα αρκετά στεναχωρο κείμενο,  επηρρεασμενη απο την εικόνα του Buenos Aires που έφερε έντονα τα σημάδια της παρακμής και της εγκατάλειψης. Η στεναχώρη γεύση του κειμένου, ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς συνειρμων που έβλεπαν την Αθήνα (την ιδιαίτερη και μοναδική πατρίδα μου) να πιάνει πάτο, και να μη βρίσκει τη δύναμη να αναγεννηθεί απο τις στάχτες της. Έβλεπα μια πόλη που προφανως ηκμασε πολιτιστικά και οικονομικά, εντελώς εγκαταλελειμενη. Κτίρια πανέμορφα , καταμαυρισμενα απο το καυσαεριο και μάρμαρα σπασμένα. Έβλεπα οικογένειες στα χαρτοκουτα να έχουν στήσει γειτονιές στις στοές. Και ο κόσμος ξεπουλαγε το βιος του στον τουρίστα, και τα βραδιά μαζευοταν γυρω απο τους κάδους απορριμμάτων, η εστηνε καρτερι στα σκοτεινά στον ανυποψιαστο τουριστα.
Τότε, δε θα το ξεχάσω ποτε, είχε γραφτεί ένα σχόλιο που απέδιδε την απογοήτευση μου στο γεγονός οτι δε βρήκα φιν φον γειτονιές και αγορές στην πόλη. Δεν απάντησα κατάλληλα τότε, απλά άφησα την ανοησία να εξατμιστει στο διαδυκτιο. Τις βρήκα και τις φιν φον γειτονιές και ήταν όμορφες αλλα κι αυτές ήταν μουδιασμενες. Για μένα το Buenos Aires ειχε πιασει πάτο, και έψαχνε απεγνωσμένα για δεκανικια.
Μεταφερομαι στο πάλαι ποτε καμάρι του κόσμου, την Αθήνα (την  Ιδιαίτερη και μοναδική μου πατρίδα)
Πανε αρκετά χρόνια που καποιο καλοκαίρι, σε κάποιες διακοπές μου, πήρα το τρολλευ απο τη γειτονιά μου να κατέβω Σύνταγμα. Ήταν μια μέρα που το νέφος έπνιγε τα πάντα. Στη θέα του καμμενου Πρυτανειου στο Πολυτεχνείο, με τις λαμαρίνες στην οροφή άρχισαν να τρέχουν τα ματια μου δακρυα θυμου. Πω πω μας έπνιξε το νέφος σήμερα μουρμουρισα. Αυτές οι αίθουσες ήταν παλια ο χώρος που κυκλοφορούσα. Έβλεπα το σπίτι μου γκρεμισμενο. Και απο μέσα μου είπα, σιωπηλα και μουδιασμενα, πιάσαμε πάτο.
Όταν το Δεκέμβρη του 2008 κάηκε το κέντρο της Αθήνας, κοντεύουν να περάσουν τρία ολόκληρα χρόνια, θυμάμαι την μαυρίλα και την απογοήτευση όλων. Και τότε λέγαμε ολοι: Πιάσαμε πάτο. Που όμως ήταν πιο χαμηλά απο τον πρώτο πάτο. Κι όταν κάηκε η τράπεζα στη Σταδίου, και όταν σκοτώθηκε ένας ανυποψίαστος άνθρωπος στην 3η Σεπτεμβριου, κι όταν το μενος του ενός έλληνα ενάντια στον άλλο ρημαζαν δρόμους, πεζοδρόμια και κτίρια, η Αθήνα ( η ιδιαίτερη και μοναδική μου πατρίδα) ρήμαζε και το ανθρώπινο δυναμικό της έπιανε πάτο.
Φερνω στο νου μια βόλτα τα Χριστουγενα με το αγαπημένο Γαβριλακι στην οδό Ερμού σουρουπο. Ήταν σα να πηγαίναμε σε μνημόσυνο. Ένα ρημαδιο κι απέναντι η κατακαημενη Βουλή των Ελλήνων.  Να αναρωτιεσαι, τι δουλεια εχουν αυτα τα κτιρια μεσα στην κακομοιρια.
Τώρα εύλογα θα μου πεις, εδω ο κόσμος καίγεται, το αύριο ειναι αβέβαιο, κι εσυ έχεις κολλήσει στην Αθήνα ( την ιδιαίτερη και μοναδική σου πατρίδα; )
Ακριβώς! Ο χώρος που μας περιβάλλει, ο τόπος που ζούμε ειναι τόσο σημαντικός, όσο ο αέρας που αναπνέουμε. Η πόλη με τους κατοικους της λειτουργεί δυναμικά. Η πόλη καταστρέφεται, οι άνθρωποι μαραζωνουν, καίγονται τα μνημεία της, οι άνθρωποι φτωχαινουν. Η πόλη γιορτάζει, οι άνθρωποι χαίρονται. Ο Λυσσανδρος Καυτατζογλου, στολίσε την πόλη με ένα μνημείο, σχολειο, κόσμημα. Εσυ που πετάς βόμβες, υπό την προστασία των αρχοντοχωριατων κρατουντων, έμαθες ποτε σου τιποτα; Ξέρεις τι κανείς; Υπηρξες ποτε σου ελεύθερο πνεύμα, η σε καπελλωσαν στα γενοφασκια σου οι σωτήρες του Έθνους και οι αγωνιστές του λαού;
Ειναι γεγονός οτι η δημογραφια της πόλης έχει αλλάξει. Προχθές μιλούσα στο τηλέφωνο με μια αγαπημένη φιλη δημοσιογράφο. Στο κέντρο που μένω μου λέει, ειναι σαν να είσαι σε ξένη χώρα. Πιστεύω όμως οτι το πρόβλημα της Αθήνας άρχισε την εποχη της αστυφιλιας. Ξένος σε ξένη πόλη, πως το λέει το τραγούδι, επαρχιωτης στην Ομόνοια. Εδω παρακαλώ, μη μου την πεσετε οι αξιολατρευτοι κάτοικοι της επαρχίας. Η εσωτερική μετανάστευση του 60 αλλαξε το πρόσωπο της Αθήνας και μαραζωσε το αποκεντρο. Τα διακωμωδησαν άλλοι πριν απο μένα. Εγω απλά έβλεπα την πόλη μου απο κούκλα να γινεται τέρας. Ήρθε και η Χούντα και απαγόρευσε την ελεύθερη δημιουργία, την ελεύθερη διαδραση πόλης και αστου, και εγινε η Αθήνα ( η ιδιαίτερη και μοναδική μου πατριδα) θέατρο σκιών.
Στα χρόνια που ακολούθησαν η εικονα της πόλης δεν έπαιρνε πια λίφτινγκ. Και ούτε κανείς ασχολήθηκε σοβαρα μαζι της. Σοβαρα, όχι σα δήμαρχος μάνατζερ, αλλα σαν γνωστής αστικών μοντέλων και μεθόδων ανάπτυξης. Ας μην είμαι πολυ αυστηρή. Άνθρωποι τέτοιοι υπήρχαν. Τους έφαγε η μαρμανγκα.
Την ίδια εποχη, έφυγαν οι κάτοικοι απο το κέντρο και σκορπιστηκαν στα προαστεια προς όλες τις κατευθύνσεις. Οι περισσότεροι συγγενείς μου έτσι έκαναν. Κι έμεινε το κέντρο αλάνα με τον Παρθενώνα να τα βλεπει αυτα και να κλαίει.
Όμως δυστυχώς σήμερα η Αθήνα ειναι αυτη που ειναι.  Σαν πολη ολο και πιανει καινουργιο πατο.  Γιατι η σχεση της με τους κατοικους της ειναι προβληματικη.  Γιατι οι ανθρωποι που θα επρεπε να ασχοληθουν μαζι της χεστηκαν (παρντον μαϊ Φρεντς που λενε εδω στο Αμερικα).  Φτανω σε σημειο να πιστευω οτι η μονη σωτηρια της ειναι η ιδιωτικη πρωτοβουλια.
Στη διαρκεια των πεντε χρονων που γραφω εδω,  πολλες ηταν οι αναρτησεις οι αφιερωμενες στην Αθηνα. Την ιδιαιτερη και μοναδικη μου πατριδα. Η σημερινη ηταν η πιο δυσκολη.  Γιατι οσο περνα ο καιρος το ιδιο σφιξιμο στην καρδια, τι Μπουενος Αϊρες, τι Αθηνα.  Η μηπως ειμαστε πιο κατω;
Σας φιλω γλυκα.
Advertisements
22 Comments leave one →
  1. September 21, 2011 10:13 am

    Απέραντη θλίψη κι απόγνωση …

    • September 22, 2011 8:58 pm

      Ειναι πολυ εντονες οι διαφορες απο την μια επισκεψη μου στην αλλη Γιωργο, και μιλαμε για μια πολη που σαν παιδι την εχω περπατησει παντου.

  2. September 21, 2011 2:21 pm

    Κι ο πάτος δεν έχει τελειωμό …δυστυχως!

    • September 22, 2011 9:05 pm

      Τι αλλο θα δουμε Βερονικα μου; Καταληψη και κατεδαφιση του παρθενωνα? Δε ξερω αλλα μονο αυτο λειπει για να πιασουμε πατο ως πολη.

  3. Katerina Iatropoulou permalink
    September 21, 2011 3:02 pm

    πιάσαμε πάτο! Το επόμενο βήμα,λογικά, θα ήταν η εκτίναξη.Δυστυχώς όμως, ο πάτος έχει πλάτος.Εχουμε δρόμο ακόμα.Γειά σου…συγχωριανή.

    • September 22, 2011 9:08 pm

      Γεια σου Κατερινουλα μου. Για να φιαξει η πολη πρεπει πρωτα να φιαξουν οι κατοικοι της. Εκει ειναι το λουκι.

  4. Elli G permalink
    September 21, 2011 5:42 pm

    Εχουμε πιάσει πάτο ή έχει κι άλλο το βαρέλι?
    Οσο για την Αθήνα, ένα έχω να πω. Αν δεν αγαπήσει ο Αθηναίος την πόλη του δεν θα γίνει ποτέ αυτή που θέλει.
    Elli

    • September 22, 2011 9:09 pm

      Εκεινο που φοβαμει ειναι οτι δεν ειναι αρκετοι αυτοι που αγαπουν την πολη τους, γιατι σιγουρα υπαρχουν κι αυτοι. Οποτε η πλειοψηφια Ελλακι νικα.

  5. September 21, 2011 6:02 pm

    ……..κι εμείς, δυστυχώς έχουμε συνηθίσει αυτήν την αθλιότητα. Πώς να βοηθήσεις όταν κάτι πια, τελικά, δεν το βλέπεις??

    Και τα δικά μου φιλιά Δεσπινάκι::)))

    • September 22, 2011 9:12 pm

      Προφανως μιλω για το κεντρο εδω Κατερινα μου και φυσικα οταν εσεις το βλεπετε να μαραζωνει σταδιακα, ισως να το συνηθιζετε. Και το κεντρο το βλεπεις πως ειναι ομως. Υπαρχουν ομως κι εκεινοι που το απαρνηθηκαν και ειναι πολλοι και σου λενε.. σιγα που θα κατεβω κεντρο. Συνδεοντας παντα το κεντρο με την αγορα. Τοσο φτανει η λογικη.

  6. September 22, 2011 3:36 am

    Αχ Δέσποινα… η ανάρτησις σου αυτή μου έφερε πίκρα και κύλισε ένα δάκρυ. Όχι ότι δεν το γνωρίζω η ότι δεν τα έχω ζήσει, αλλά για να τα γράφεις ετσι εσύ, που ήσουν τόσο αισιόδοξη για την πόλη που πρώτο-περπατήσαμε, πρώτο-μιλήσαμε και πρώτο-αγαπήσαμε άρα θα είναι απελπιστική η κατάστασις της.

    • September 22, 2011 9:20 pm

      Γεια σου Ευη μου! Γραφοντας στην πορεια μου βγηκε πιο στεναχωρο απο οτι ηθελα αλλα ετσι με πηγε ο ειρμος. Θελω να ειμαι αισιοδοξη, θελω παρα πολυ. Δε ξερω ποσο καιρο εχεις να πας. Εγω απογοητευτηκα ομως δεν παυω να ελπιζω, Δεν μπορει, τοσους αιωνες κρατησε η Αθηνα. Θαυμαζω πραγματικα την ιδιωτικη πρωτοβουλια πολλων γκρουπς που διοργανωνουν συγκεντρωσεις για να καθαρισουν, να φυτεψουν, να καθαρισουν. Ακομα και φτωχη η Αθηνα θα μπορουσε με την βοηθεια των πολιτων να λειτουργει θετικα για τον πολιτη.

  7. September 22, 2011 8:17 am

    Απόπατο Δέσποινά μου…

    • September 22, 2011 9:23 pm

      Εισαι κι εσυ σκασμενος βλεπω ταχυδρομε.

  8. September 22, 2011 11:42 am

    eytyxws pou ekeinh th mera sto Syntagma eimastan parea kai to phrame kapws pio elafra.

    • September 22, 2011 9:33 pm

      Καλα ειχα παθει πλακα, εγω παντως δε το πηρα πολυ ελαφρα. Φιλια βρε!

  9. margarita permalink
    September 22, 2011 1:19 pm

    δεν την αγαπησαν γιατι δεν τους μεγαλωσε… ηρθαν σαν ξενοι και ξενοι μεινανε. . φιλια αν πω κι αλλα θα εκτραπω..

  10. September 22, 2011 9:34 pm

    Μαργαριτακι και οι δυο ξενες πηγαμε σε ξενη χωρα και την σεβομαστε και αγαπαμε την πολη που μας φιλοξενει. Τι να πω!

  11. September 24, 2011 2:38 am

    Αγαπητη μου..:)
    Αν πρεπει να ειμαστε αντικειμενικοι με ενα τραυμα,
    τοτε θα πρεπει να γινουμε και ελαφρως κυνικοι
    για γα το ξεπερασουμε..
    Οτι δεν αζιζει να σωθει..πεθαινει..
    Και δεν φταιει κανεις και για τιποτα..
    Ετσι επρεπε να γινει,
    γιατι ετσι επρεπε να το βιωσουμε!
    Ειναι και για μενα η Αθηνα η ιδιαιτερη και μονη πατριδα..
    Μεχρι πεντε ετων,εζησα στην οδο Σαλαμινο(ω)ς,
    παροδος της Ζηνωνος στο κεντρο..
    Μετα πηγαμε μακρυα στο..εξοχικο Γαλατσι!
    ………….
    Cut
    ………….
    Το θεμα δεν ειναι να “σωθει” η Αθηνα,
    αλλα η Ελλαδα.
    Κι οσοι δεν γνωριζουν τι σημαινει πραγματικη..αποκεντρωση,,
    τοσο θα “πνιγουν” την πολη αυτη,
    και κατ επεκταση τις..αναμνησεις μας..
    Τα σεβη μου!

  12. September 25, 2011 12:02 am

    Αγαπητε μου,
    ειναι προτιμωτερο να το παλεψουμε παρα να το ξεπερασουμε κυνικα. Η Ελλαδα πιθανωτατα θα σωθει εστω κι αν δεν προλαβουμε εμεις να το δουμε. Το θεμα της αναρτησης ειναι το κεντρο της Αθηνας. Αξιζει καλυτερης τυχης. Η αποκεντρωση θα ειναι ευχης εργο αλλα προυποθετει οικονομικη αποκεντρωση. Θα ηθελα να δω την Αθηνα να αποκτα την οψη και την λειτουργικοτητα που τηε αρμοζει χωρις ασκηση βιας η ρατσισμου.

  13. κωστας permalink
    September 25, 2011 9:36 pm

    το μπουενος αυρες παρηκμασμενο???? που ακριβως το ειδες αυτο???????

    • September 26, 2011 12:18 am

      Περιδιαβαινοντας στην πολη, βλεποντας και μιλωντας με τους ανθρωπους εκει, βλεποντας πως εχουν καταντησει τα παλαι ποτε κλασσικα κτιρια, βλεποντας τους εκατονταδες αστεγους, τους ανθρωπους να ψαχνουν στα σκουπιδια, τους εμπορους να προσπαθουν να ξεγελασουν τους ξενους. Βλεποντας τα παιδακια να ζητιανευουν στο τραινο και διαφορα αλλα. Σας καλυψα Κωστα; Παντως ομολογω οτι ειναι λαος με αντοχες και αρκετη αισιοδοξια.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: